วันจันทร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

ห้วยขาแข้ง



ห้วยขาแข้ง

เจี๊ยบแนะนำให้เรารู้จักและทักทายเพื่อนใหม่ คุณแก๋งและคุณแอ๊ด (สมาชิกนักนิยมธรรมชาติ) ก่อนที่รถจะเริ่มเคลื่อนออกสู่การเดินทาง

เมื่อเราล้มตัวนอนเกร็งตัวแข็งแถวตรง เต๊นท์หลังเดียวเบียดสี่คน เราเครียดจัง จะได้หลับหรือเปล่าคืนนี้ ลำธารส่งเสียงบอกการเดินทางของสายน้ำอยู่ไม่ไกลด้านหัวนอน และไม่นาน เราหลับทิ้งตัวไม่ฝันหรืออึดอัดทรมานกับสภาพคับแคบของที่นอน


ทุกคนตื่นกันแต่รุ่งสาง เสียงคุณอรกับเจี๊ยบบ่นว่านอนไม่หลับ เราพยายามหลับอีก และหลับอีกครั้ง แต่เสียงคนคุยตอบรับเริ่มมากคนขึ้น จนเราละอายที่จะนอนต่อไป






หน้าบ้าน เรามองป่าสูงที่อยู่ตรงหน้าและทอดตาไปสู่ป่าเบื้องล่าง ต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่นเบียดเป็นป่ากว้างผืนใหญ่ บดบังสายธารที่นอนยาวขดไปมา เราพยายามก้มๆเงยๆ ชะโงกซ้ายและขวา หามุมเหลี่ยมค้นหาลำธารที่มาของเสียงน้ำขับกล่อมเราจนหลับไหล




นกเริ่มออกบินร้องทักทายสวัสดีรับตะวัน และโบกปีกอำลาแสงจันทร์ที่กำลังลาขอบฟ้า ยามนี้มีนกน้อย กับกาแฟร้อนๆอากาศสะอาดเย็น สายหมอกอ่อนบางๆลอยเบาๆ และอาหารเช้าเป็นความเพลิดเพลิน ณ ป่าห้วยขาแข้งครั้งแรกในชีวิตของเรา และเมื่อสิ้นสุดอาหารเช้า เป็นการเริ่มต้นเดินทางเข้าสู่งานรำลึกถึงคุณสืบ ตอนล้อหมุนวิ่งห่างจากที่พักค้างแรม เราหันมองกระต๊อบเก่าโทรมหลังคาใบจากมีรูโตๆหลานรูอีกครั้ง พร้อมขอบคุณเจ้าป่าที่เปิดป่ากลางดึกรอรับให้ที่พักกับพวกเรา






บนสะพานเข้าใกล้อาณาจักรของคุณสืบคืบเข้ามาทุกอย่างก้าว เราเห็นผู้คนนั่งประนมมือล้อมเป็นวงรอบอัฒจรรย์ เสียงพระสวดมนต์ดังตามหลังเรามา และแผ่วจนเหลือแต่เสียงคนคุยกันเดินสวนผ่านเราไป เรากำลังเดินช้าๆตามทางแผ่นปูนที่ปูทอดไปสู่ตัวบ้านหลังนั้น






บ้านแห่งความเศร้ายืนโดดเดี่ยวมีเสียงลมพัดบางๆไปทางทิศตะวันออก ที่ตีนบันไดบ้าน เรามองอย่างรำลึกพยายามส่งความรู้สึกถึงคุณสืบและเรื่องราวสะท้านใจฝังลึกของป่าห้วยขาแข้ง




มองรองเท้าเก่าๆที่เรียงรายขาดเจ้าของ รูปภาพและของใช้ ความรู้สึกเข้มข้นแรงจนหัวใจเราเต็มไปด้วยความสงสาร สิ่งที่คุณสืบได้กระทำลงไป หากมองทางธรรมแล้ว การจบชีวิตในวิถีที่คุณสืบเลือก มีแต่นรกที่สุดหยั่งกี่ร้อยกี่กัลป์ชาติ จึงจะพ้นหลุดจากขุมบ่วงกรรม





มือเราที่ลูบไปตามไม้เย็นๆราวระเบียง และหยุดนิ่งเกาะระเบียงมองไปข้างหน้าที่เป็นป่าใหญ่สุดหูสุดตา ตรงนี้คุณสืบคงเคยทำอย่างนี้เหมือนกันหรือเปล่า นั่งลงเกือบบันไดขั้นสุดท้าย เราใส่และถอดรองเท้า คุณสืบเคยเหยียบขึ้นลงบันไดขั้นนี้กี่ร้อยหน




ทุกปี ณ ลานแห่งนี้ใจกลางป่าห้วยขาแข้ง การทำบุญอุทิศส่วนกุศลวันที่คุณ สืบเลือกจบชีวิตตัวเองเพื่อความเชื่อศรัทธา เหตุผลและหวังผลกับเหตุการณ์ สะท้อนกลับ ต้องมีชื่อคุณสืบเป็นวาจากล่าวอฐิษฐานให้ทุกครั้งไป และครั้งนี้ ประนมมือ ก้มหน้า ระลึก ตั้งจิต สมาธิ ฟัง เสียงพระสวดบังสกุล ดังขึ้น ดังขึ้นก้องกังวานเป็นรัศมีคลื่นเสียงโอบล้อมคนในวงอัฒจรรย์ เสียงสวดเข้มหนักแน่น ขอส่งพลังบุญกุศล อุทิศให้คุณสืบได้รับกุศลบุญจากพระสงฆ์














เชียงใหม่

ตุลาคม October 2007

2/10 /50 วันอาทิตย์ เมื่อล้อหมุนไปทางทิศเหนือ แดดสีส้มอ่อนบอกเราว่ายังไม่สาย มีลมสบายๆ บนเส้นทางหลวงจังหวัดตาก ฟ้าให้ ฝนเป็นเพื่อนหยอกเย้า วิ่งเข้าหาเราที่หลบอยู่ในรถกระทบกระจกก่อนไหลหายไป

คืนนี้เราไปหาเพื่อนสาวชาวอีก้อ ที่ตลาดไนท์บาซาร์ ทักทายพูดคุยกันสักพัก เราขอตัวไปชม ตลาดถนนคนเดิน ที่ กาดท่าแพ คนมากมายรวมทั้งตัวเราที่เข้ามาเดินเที่ยว ลองกิน ลองชิมหลากหลายในรูปแบบของ ขนม อาหารพื้นบ้าน ท่ามกลางค่ำคืนฟ้าโปร่ง ชายหนุ่มหญิงสาวและพ่อเฒ่าแม่อุ๊ ต่างออกมาตั้งร้านเป็นเพิงชั่วคราว มีโต๊ะเตี้ยๆต้อง ยอมนั่งยองๆกับเก้าอี้ไม้เล็กๆ หรือ ยืนกินและสลับกับเดินกิน ไฟหลอดเล็กสีแดงสลัวแวมๆ บอกว่ามีร้านเล็กๆแฝงตัวหลอกเราเข้าไปเมียงมอง ก่อนจากมาเพราะหนังท้องตึงหนังตาอ่อนล้าจากการเดินทางมาทั้งวัน เราเลือกเดินชมเมือง และชมวิถีชีวิตหญิงกลางคืนตลอดข้างถนนบนเส้นทางเดินกลับห้องพัก ที่ห่างออกไปทางถนนลอยเคราะห์แค่ 2 กิโล

3/ มื้อเช้า เราไปทานโจ๊ก ที่ร้านเดิมเก่าๆ เล็ก ชื่อร้านเหมยฟ้า เจ้าของที่ดิน ตายจากไปไม่นาน มรดกที่ดิน และวัฒนธรรมพื้นถิ่น ที่ตกทอดแก่ลูกหลาน วันนี้ขายให้กับเจ้าของเบียร์ช้าง เหมยฟ้าเช่าที่ดินขายโจ๊กบนแผ่นดินผืนนี้มากกว่า20 ปี งงและสับสนพะวงกับวิถีธุรกิจสัญญาแบบใหม่ เคยชินการจ่ายเช่าที่ดินที่ใช้ความคุ้นเคย ไว้เนื้อเชื่อใจ โอนอ่อน ผ่อนปรนช่วยเหลือ เป็นความผูกพัน โจ๊กแต่ละชามคือความมั่นใจ ร้านเก่าๆคือความมั่นคง วันนี้ความหวาดวิตกกลายเป็นที่อยู่ใหม่ในหัวใจ

3/ ตกบ่าย เพ็ญนภา สาวชาวอ่าข่าหรืออีก้อ คบกันมา 20 กว่าปี เพ็ญนภาไม่เคยแต่งตัวประจำเผ่าให้เราเห็นเลย เปลี่ยน แม้แต่ชื่อ ต่างกับ ผิงผิงพี่สาวของเพ็ญนภา สาวคนนี้ค้าขายเก่ง อึดนิ่งอดทน มีความหยิ่ง หวงยึดความเป็นอ่าข่าสูงชัดเจน และเป็นสิ่งที่เราชื่นชมแต่ไม่เคยบอกเธอ

ผ้าไหมเก่าๆสีแดงลูบไล้เนียนนุ่มมือ ลายปักด้วยมือเป็นรูปนกแซวสวรรค์ และนกแอ่นฟ้าเกาะบนกิ่งไม้หงิกงอด้วยลมหนาวเย็นพัดบิด เราวนเวียนลูบคลำและยืนต่อรองราคากับผิงผิง อยู่เป็นนาน ยอมตัดใจวางผ้า แต่เมื่อเราขึ้นรถ ผิงผิงห่อผ้าโบราณผืนนั้นส่งให้กับมือ

ที่ร้านป้าบัว สาวโสดชาวลัวะคนใจดี พูดเก่ง คล่องสนุกสนาน เกือบจะเป็นชาวลัวะคนเดียวที่เลือกอาชีพค้าขายสินค้าหัตถกรรมชาวเขา และสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงใจกลางตลาดท่ามกลางเจ้ามือค้าผ้ารายใหญ่ วันนี้เราพบความชราในแววตาของป้าบัว หรือเราไม่ได้เจอกันนาน

4/ เสียงนกหวานเป็นจังหวะซ้ำๆ หรือเจ้าร้องเรียกหาตะวันและวันใหม่ เรารูดซิบเต๊นท์ ชะโงกหน้ามองดูป่าสนเป็นหมู่ ยืนยามเฝ้าเราทั้งคืน และรอเรากลับมาอยู่อย่างนี้ทุกครั้งไม่ว่าจะกี่หนและนานแค่ไหน นกกางเขนดงตัวเมียชะโงกมาดูเราแล้วบินหลบหายไปตรงพุ่มไม้เตี้ยข้างลำธาร ดินดำเปียกฉ่ำแฉะจากหยาดฝนทั้งคืน เรากลั้นใจแล้วสูดสายลมที่มีแต่กลิ่นใสสดเย็นสะอาดให้หัวใจลึกสุดและทำวนเวียนซ้ำๆอีกสองสามหน

อาหารเช้าที่ร้านลุงแดง และข้างกล่องเผื่อมื้อกลางวัน เสียงของลุงแดงไล่ตามมาขอให้โชคดี กลุ่มเมฆฝนที่เอาฟากฟ้าเหนืออาณาจักรดอยอินทนนท์ เป็นที่ตั้งอุ้มอมน้ำเป็นวงกว้างสุดตา ป่าผืนใหญ่รอบทิศทางข้างหน้ามีใบไม้เต็มแน่นก่ายกอดทุกพุ่มทุกกิ่งน้อยและใหญ่ กอกล้วยไม้ป่าละเลื่อย เกาะแน่นติดตามต้นทุกก้านกิ่ง สลับแบ่งปันให้กอเฟินใบยาวย้อยลงใต้และฝอยลมที่แกล้งเกาะห้อยตัว โบกไหวเล่นกับสายลมลู่ที่วิ่งผ่านไปมา เหมือนบอกเราเพื่อเยี่ยมชม เธอเห็นเราไหม เราคือฝอยลม เราอยู่ตรงนี้ เธอรู้อะไรไหม เรามีชีวิตและเราเป็นเพื่อนเธอ เสียงของเราที่ร้องบอกฝากกับแสงแดดที่พาดไปถึงเธอ เราขอบคุณ ได้ยินหรือเปล่า เราขอบคุณ

คลานเข้าหาพงไม้ พูดบอกกันเบากว่ากระซิบ แว่นตาแป๋วๆ ขนข้างปีกสีน้ำตาลลาย แอบตรงนั้นและแกล้งหลบลึกเข้าไปอีกนิด และอีกหน่อย ใจพูดพร่ำอย่าหายลับไป แต่อีกตัวก็ขยับพุ่มหญ้าให้เราหมุนกล้องตาม หลอกเราอีกครั้ง และไม่นาน เจ้าทั้งคู่ก็ทิ้งเราไว้ในพุ่มพงไม้อย่างไม่รู้ตัวและมีแต่ก้านและใบไว้ให้มองเท่านั้นเอง

บนยอดไม้นกพญาไฟคู่นี้ short-billed minivet โดดเด่นด้วยแสงสี สุริยันและจันทรา เรามองตามหาตัวเมียสีเหลืองที่ยืนเกาะกิ่งหันหลังให้เรา และตัวผู้รีบบินโชว์ตัวให้เราเห็นเด่น สีแดงไฟตัดกับใบไม้สีเขียว และขยับให้ประจักษ์ชัดอีกซ้ำๆ ย้ำความเด่น ทุกกิ่งไม้เจ้าเกาะใกล้เข้ามา สีแดงเพลิงของตัวผู้ทำให้เราลืมตัวเมียสีเหลืองสว่างตา หรือกลอุบายธรรมชาติหลอกล่อทำหน้าที่ของเพศผู้ ปกป้องเพศเมีย

ฟ้าฝนสีเทาคอยเคลื่อนคลุมบังตะวัน บางทีก็ใจดียอมเปิดให้แสงสีส้มลอดผ่าน เราได้เห็นลำแสงสีแดงส้มโปร่งวิ่งผ่านเป็นแผ่นผลึกเฉียงตัดทะแยงลงมาหาพื้นดินเป็นแสงเกือบเป็นสีเงินสีทอง และไม่ทันไรก็ต้องจากไปเมื่อเมฆแกล้งบังตะวันอีกครั้ง เป็นเช่นนี้อยู่ร่ำไป

ฝนเติมเต็มความสดชื่นตอนบ่ายและลอยเลื่อนจากไปเสียที นกน้อยตื่นเต้นรีบออกบิน สะบัดปีกหยาดฝนกระเซ็นฟุ้งผสมกับหยดน้ำใสตามช่อดอก เกษรละเอียดฝอยเท่าละออง ดีใจได้ทั้งน้ำฝนและมีนกตัวน้อยคอยตั้งหน้าตั้งตาช่วยเซาะซอนผสมเกษร นกสวย ดอกไม้งาม ละลานตา จะเลือกรักสิ่งใดกว่ากัน ไม่สนใจหาคำตอบให้ยุ่งยากใจทำไม

หลายตัวเจ้าคอยโฉบทักทาย และพูดคุยกับเรา บางทีส่งสียงร้องเพลงให้เราเพลิดเพลินกับเวลาที่เรามีให้กันและกัน แต่ละฝูงค่อยๆทะยอยมาหยุดหากินน้ำหวาน แมลง หนอน ยืนพึ่งปีกบนกิ่งเตี้ยติดดิน และคอยจิกกินข้าวที่วางล่อไว้ และอีกหลายตัวมีปีกสวยสายรุ้งเก็บแทบทุกเฉดสีไว้อวดให้เราตะลึงหลง สวยจนเราต้องอมยิ้มให้ใบไม้ ให้แสงแดด

บนกิ่งไม้สูงแห้งบาง ความรักอยู่ตรงนั้น มีเพื่อนเป็นไอหมอกห่อหุ้มและมีลมเบาๆพัดพาปีกบาง ขนอ่อนฟูปลิวไหว เราแหงนคอจ้องยอดไม้สูง เฝ้าเห็นความรักเต็มตา นานแสนนานจดจ้องจน เมื่อยคอ ต้องหยุดพักมอง เอียงคอไปซ้ายขวา และตั้งใจก้มมองพื้นนับ1-10 ก่อนจะเงยอีกหน เพื่อเก็บภาพสวยงามของนกคู่นี้ ให้กับหัวใจ

ค่ำคืนนี้ก่อนเราจากร้านลุงแดงก็เกือบ3 ทุ่ม เรื่องราวที่ผ่านจากปากลุงแดงและคุณป้า 25ปีก่อน บนยอดดอยอินทนนท์และตำนานก้าวแรกกับการดูนกของคุณลุง จนมาถึงวันนี้ สิ่งต่างๆที่ธรรมชาติให้กับคุณลุง มอบผ่านนกน้อยทุกตัว เพื่อนดูนกทั้งรุ่นเก่าและใหม่ จากรุ่นสู่รุ่น จากคนไทยและต่างชาติ คุณลุงยังคงอยู่ที่เดิม คอยแจกจ่ายความรักให้กับทุกคน ที่เลือกรักนกรักษ์ธรรมชาติ เติมน้ำใจแก่ผู้ผ่านมาเยี่ยมเยือน ช่วยเหลือยามยากก้าวข้ามความลำบากอุบายเล็กน้อยที่ธรรมชาติส่งไว้เป็นครั้งคราว และส่งยิ้มพร้อมคำอวยพรก่อนกลับบ้านเพื่อกลับมาพบกัน

5/ ต้นไผ่ที่คุณลุงแดงช่วยเราขุด เราสัญญาว่าจะปลูกปักลงบนแผ่นดินผาด่าง จะดูแลรักษา ลุงแดงบอกว่าขุดไปเยอะๆ แต่เราขอแค่2 หน่อ เป็นการทดลองก่อน เพราะอากาศที่อินทนนท์กับแก่งกระจานไม่เหมือนกัน และไผ่นี้มาจากเมืองจีน ถ้าขุดไปมากแต่ไม่ฟื้นไม่สามารถอยู่รอดได้ จะเป็นการพาต้นไม้ไปตาย

ออบหลวง สายน้ำเชี่ยวสีแดงขุ่นเข้ม สีเดียวกับสายน้ำสาระวิน หินก้อนสีเดียวกับน้ำที่เห็น หินใหญ่ขนาดโตเท่ากระต๊อบ ลดหลั่นไล่เรียงกันหลายขนาด นอนเกยทับถมระเกะระกะ มีสายน้ำไหลแรงกระแทกขอบตลิ่ง และกัดเซาะเว้าแหว่ง ต้นไม้ใหญ่หลายต้นยอมแพ้แก่ชะตาพาล้มตายจมซากตัวเอง

เจ้าแห่งลมและสายน้ำเชี่ยวกรากพากันเดินทาง ไหลวกวนคดโค้งวิ่งเข้าหารถเราที่วิ่งทวนน้ำอยู่บนฝั่ง สายน้ำแห่งนี้ทำให้นึกถึงคนๆหนึ่งที่เรารู้จักเพียงผิวเผิน ร่างถูกดึงจมติดแง่งก้อนหินมหึมามีน้ำขุ่นซัดซ่อน ก่อนปล่อยเป็นอิสระลอยร่องคืนกาย ให้ตามหาจนพบ กลายเป็นเรื่องที่ฝังลึกในใจ เมื่อใดสีแดงน้ำเชี่ยว ก้อนหินใหญ่ เพื่อนผู้จากไปคนนี้มักออกมาจากความทรงจำและแวะเวียนมาทักเราเสมอ

ทิศตะวันตกยืนรอพระอาทิตย์และพวกเราอยู่ จุดหมายของเราเย็นนี้คือเข้าสู่ ทิศที่ตั้งของประตูแม่สะเรียง ก่อนเลี้ยวซ้ายไปหาแม่เงา หน้าปากทางเข้าอุทยานแห่งชาติแม่เงาพวกเราแวะทานก๋วยเตี๋ยวกระเหรี่ยงคนละชามและซื้อก๋วยเตี๋ยวกระเหรี่ยงแบบแห้งเป็นอาหารสำรองมื้อเย็น

อุทยานแห่งชาติแม่เงา เกือบ10ปี หลายครั้งและหลายหน เราหลงไหลวนกลับมาเยือนป่าไม้สักผืนงาม เสียงนกแก้วโมงขับขานเสียงแสบสนั่นก้องอยู่บนยอดไม้สูงสีเข้มมืด แสงแห่งอาทิตย์กำลังจากไปความโพล้เพล้มัวตาทำหน้าที่ปกคลุมผืนป่า เครื่องปั่นไฟเริ่มทำงานเพื่อให้ความสว่างแก่พวกเรา ค่าน้ำมันปั่นไฟ ฟุ่มเฟือยเกินไปกับนักท่องเที่ยวแค่3 คนเท่านั้นเอง พวกเราเลือกที่จะขอจุดเทียน และตามปิดไฟ ตอนนี้อาณาจักรความมืดครอบครองป่าแห่งนี้หมดแล้ว มองฝ่าความมืดเพียงพบความมืดกว่า เสียงนกเค้าร้องไม่ไกลเป็นระยะขับกล่อมและคลอแว่วเสียงน้ำป่าหลาก ผสมกับเสียงน้ำไหลเซาะลำห้วยข้างหัวนอน สร้างสวรรค์คืนพิเศษกลางป่าไพร

6/ ก่อนล้อหมุนจากแม่เงาสู่ทิศของแม่สบเมย บนโต๊ะยักษ์ไม้สัก มองเห็นกาน้ำสีดำปื้อเปื้อนเขม่าถ่าน มีน้ำร้อนต้มสุก เจ้าหน้าที่อุทยานนำมาให้พร้อมกาแฟ 3 ห่อ เป็นน้ำใจเป็นเหตุผลใหญ่ทำให้กลับมาเยือนสายน้ำเจ้าแห่งเงาและขุนเขาป่าสัก

เราสับสนว้าวุ่นใจ ในช่วงของวินาทีที่รถวิ่งผ่านไป ไหนจะดอกไม้ป่าข้างทาง นกที่คอยบินล่อนย้ายกิ่งให้เราโผกล้องมองตาม พระอาทิตย์เริ่มเดินจากตะวันออกเพื่อตามหาเส้นทางทิศตะวันตก ฟ้าใหญ่กว้างแค่ไหน สายหมอกเหมือนไม่ยอม จะใหญ่เทียบฟ้า หมอกก้อนโตๆสลับกันสายฝนพากันโปรยละอองน้ำลงมาจากฟ้าให้ดินและป่าที่ยืนรออยู่เบื้องล่าง

บนถนนชีวิต วิถีคนกระเหรี่ยง เพื่อนชาวป่าตะวันตก เด็กกระเหรี่ยงหรือเป็นช่วงปิดเทอมเด็กน้อยจับเป็นคู่ เดินหาเป้าชีวิตเพื่อซักซ้อมบางอย่าง เวลาที่มีน้อยนิดบนเส้นทาง ได้พบได้คุยกัน คือเรียนรู้ เพื่อเข้าใจ นกสีเหลืองกับนกสีฟ้ามากที่สุด เป็นเป้าที่หาง่าย เสียงของเราที่ถามไป คำตอบตรงกับที่คิดไว้ในใจ นกสีเหลืองหัวดำๆ นกสีฟ้าบินไปแล้วกลับมาที่เดิม วันหนึ่งข้างหน้าของเด็กน้อย สักวันคงเป็นวันสุดท้ายที่เธอโยนทิ้งง่ามหนังสติ๊ก

น้ำป่ามีลำห้วยเป็นเกราะให้น้ำสามัคคีเตลิดไปทางทิศเดียวที่ต่ำกว่า มีสายลมเคลียคลอเป็นเพื่อนเดินวิ่งไปข้างหน้า มีแสงแดดแต่งแต้มเติมสีให้สายน้ำใสสดเป็นเงาแวววาว ระเริงหัวเราะเสียงดังกับต้นไม้ป่าข้างทาง แต่บางช่วงขุ่นข้นเป็นฟองน้ำตาล และดุร้ายกระฉาก ขุดดินขุดต้นไม้ถอนรากลอยพลุบโผล่ ใจเราซึมซับยอมสยบในอุบายวิถีแห่งธรรมชาติ

บ่ายแล้ว บนถนนคดเคี้ยวขึ้นและลง มีวิถีชีวิตคนชนกลุ่มน้อยตามทางบ้านป่า ชีวิตอิสระเหมือนนกที่บินโฉบเรียกเราด้วยปีกอาบแดดสะท้อนแสงแพรว แต่หลายชีวิตแค่คนอาศัยผืนดินชาติอื่นยืนหลบภัย กับคำแสนเศร้า สงคราม เดือนตุลาคมเป็นสัญญาณของปลายฝน อีกไม่นาน เมื่อเข้ากาลที่ไม้ใบเปลี่ยนสี ฤดูแห่งเสียงปืนรียกร้องคำรามข้ามฝั่งแม่น้ำเมยจะเริ่มต้นอีกครั้ง ชายหนุ่มที่อยู่ตรงนี้ อาจลักลอบกลับพม่า เพื่อจับปืนและบางทีการกลับมาฝั่งนี้อาจไม่มีให้ สำหรับคนบางคนที่เลือกหนีกลับไป

ตลาดแม่สอด ผ้าไหมของชาวยะไข่หลายผืนทำให้เราจ่ายเงินเพื่อสะสมผ้าโบราณบางชิ้น และที่ยอมใจซื้อกลับมาเป็นบางชิ้นที่เรารื้อ ออกมาจากซอกตู้เก่าๆ นกยูงสีเขียวสดตัวนี้ยังไม่ตายไปตามกาลเวลา ลวดลายละเอียดแพนหางอวดตัวเมียเขียนด้วยฝีมือช่างอินเดียโบราณ เราห่อหอบเธอกลับบ้านด้วยกัน

รอยจำผาด่าง14

รอยจำผาด่าง14

15 /2/51 พี่หน่อย และเพื่อนคนอื่นๆเริ่มเดินทางมาถึงผาด่างแล้ว พี่เปี๊ยกขับรถไปซื้อตั๋วล่วงหน้า เข้าเขตอุทยานให้เพื่อนเข้าโป่งลึก ตามหานิยามของสายน้ำเพชรบุรี เราสาระวนกับการตกแต่งสถาน ที่เพื่อนๆชมรมยิงธนู thailand outdoor จัดเลี้ยงอาหารกลางวันแก่เด็กบ้านป่าเป็นพิเศษ


พี่หน่อยใช้ GPS สำรวจพื้นที่เพื่อติดตั้งสัญญาณ wireless อีกไม่นาน ผาด่างบ้านป่าแก่งกระจาน จะมีอินเตอร์เนทบริการให้ลูกค้า ไชโย…..

เสียงพูดคุยสะท้อนลอยตามน้ำและภูผาปลุกเรากลางดึก เป็นสัญญาณว่าเพื่อนอีกกลุ่มมาถึงผาด่างแล้ว ก่อนเราหลับไปอีกครั้งและตื่นเลยหลังหกโมงเช้าเล็กน้อย

16 /2/51 เพื่อนใหม่และเก่าเข้ามาทักทาย ด้วยความดีใจ ที่ได้พบเจอกันอีกครั้ง เสียงคุยและหัวเราะเริงร่า พูดคุยทุกเรื่องเกี่ยวกับผาด่างทั้งนั้น ต่างชิงกันพูดบอก ผาด่างเปลี่ยนไป…จากเดิมมากมาย สวยกว่าแต่ก่อนมาก สวยจนจำไม่ได้ เมื่อก่อนที่เคยมามีแค่ต้นไม้ ต้นเล็กๆที่เพิ่งปลูก ต้นไม้เล็กหายไปไหนหมดแล้ว...

ทุกคนบอกฝากให้ตื้นตันใจ….ยินดีที่จะกลับมาเยือนอีกแน่นอน เราหันไปยิ้มให้กับแสงตะวันและต้นไม้ ไม่ว่าจะ คนหรือสัตว์ต่างๆ หรือไม้ป่าในผาด่าง ต่างช่วยกันประคับประคอง อดทน รอคอย จนผ่านชะตากรรมที่ยากจะก้าวพ้นผ่านในอดีต วันนี้ธรรมชาติและสรรพชีวิตที่อาศัยแผ่นดินผาด่าง ต่างทำหน้าที่สร้างความสดใส สดชื่นประทับใจแก่ผู้มาเยือนอีกครั้ง

เด็กน้อยมาถึงกันแล้ว 150 คนพร้อมกับคุณครูด้วย เด็กบ้านป่านั่งเงียบเรียบร้อยในเต๊นท์ผ้าใบสีฟ้าลายทางเหลือง ลุง ป้า น้า อา พี่ๆชาวเมือง เริ่มเข้ามาสาทิตวิธียิงธนู เรื่องใหม่สุดพิเศษในชีวิตเด็กน้อยบ้านป่าได้เริ่มขึ้นแล้ว อีกครั้งที่ผาด่าง

การเข้าแถวชะเง้อดูเพื่อนที่ถึงคิวได้ยิงธนูก่อนและรออย่างมีความหวังใกล้ได้จับคันธนูแล้ว จากแถวตรงกลายเป็นแถวโค้งวงเหมือนคันธนูที่ถูกดึงจนโก่ง และวนเวียนเข้าต่อแถวซ้ำๆ เพื่อหวังจับลูกศรเล็งเป้าหมายวงกลมแดงสดข้างหน้า ส่งใจและลูกศรไปที่เดียวกัน

มุมไอติม เด็กวนเวียนคนละหลายๆรอบ ปากละเลียดกินไอติม และหันมองรอบๆผาด่าง มองพี่ๆจากกรุงเทพที่แต่งตัวกันสวยๆ แววตาบริสุทธิ์จดจ้องมองชุดสวยของเด็กในเมือง หนูน้อยคงอยากใส่อยากได้อย่างคนกรุงหรือเปล่า

ของฝากจากเพื่อนๆในเมือง สิ่งที่เราร้องขอ เสื้อผ้ารองเท้าเก่า ของที่เลิกใช้ เด็กป่าได้เสื้อแจก ก็เอาพาดบ่ากลับบ้าน ได้ตุ๊กตาก็อุ้มกอดอวดกันไปมาให้เพื่อนดู เสื้อตัวโตที่ได้ไปในมือเด็กน้อย หนูใส่ไม้ได้ แต่จะเอาไปให้แม่ ของเราจะเอาไปให้พี่ ให้พ่อ ของเธอแลกกับเราได้หรือเปล่า เธอได้กระติกน้ำด้วย แต่เธอได้ตุ๊กตาสีแดง สวยจัง ……


บ่ายโมงกว่าแล้ว เด็กๆทยอยกันกลับไปหมดแล้ว เพื่อนๆขับรถร่วมเกือบ10 คัน เข้าป่าไปเที่ยวโป่งลึก เรามองสนามหญ้าที่ร้างผู้คน ไม่นานมานี่ ผู้คนทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ชายหญิงและเด็กๆต่างวิ่งเล่น เดินกันไปมาทั่วลานหญ้าแห่งนี้ แต่เวลานี้ กลับมีแต่ผ้าสีขาวนวลผืนใหญ่ผูกไว้บนยอดไม้สูงปลิวหยอกเย้ากับสายลมเท่านั้นที่ไหว สะบัดโบก พะเยิบไปมาเท่านั้น

วันอาทิตย์ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

BUTTERFLY เรากับดอกไม้แห่งสวรรค์



29/1/51 เส้นทางสู่บ้านกร่าง ในรถที่เรานั่งกันมา วันนี้มีมิสซิส แอลลี่ กับมิสเตอร์แพ สามีภรรยาชาว สวีเดนนั่งมาด้วย ตามทางใบไม้โทนน้ำตาลร่วงเกลื่อนทับถมเต็มข้างพื้นถนน วันนี้มีความแตกต่างจากวันก่อนๆที่ใบไม้แห้งปลิวว่อนเปลี่ยนเป็นใบเปื่อยเปียกชื้นทับเกยซ้อนติดกัน บางแห่งแฉะฉ่ำแอ่งตื้นๆในหลุม บอมน้ำฝนสีแดงข้นขังค้างเป็นหย่อมๆ

ในป่าใหญ่ ฝนได้ชะโลมมอบความหวังต่อชีวิตที่อดอยากน้ำมานาน กว่า3 เดือนแล้ว ความชุ่มชื้นปรากฎให้เราเห็นทั่วป่าพื้นดินและต้นไม้ต่างเปล่งประกายความมีชีวิตกลับคืนอีกหน กิ่งไม้สูงที่ต่างทิ้งใบจนเหลือแต่ก้าน และกิ่งฝอย วันนี้มีปุ่มอ่อนๆรีบเร่งผลิติ่งตูมขึ้นมานิดๆ นี่แค่เพียงฝนแรกเท่านั้นเอง

เมื่อวานฝนในป่านี้ส่งสัญญาณบอกเรา เสียงฟ้าร้องและอากาศอบอ้าวในผาด่าง ฟ้าแล๊ปเป็นทางฝั่งป่าใหญ่ตะวันตก ให้ความหวังแก่ชาวผาด่าง อีกไม่นาน ฝนจากที่นี้จะเดินทางถึงชายขอบป่าบ้านของเรา ให้พวกเราจงอดทนรอต่อไป





ฝนแรกของปีนี้ได้เริ่มขึ้นและจบลงไปแล้ว เพื่อให้หมู่เหล่าผีเสื้อที่เราเห็นข้างหน้า ผีเสื้อพวกนั้นยอมบินตามกันและกันเป็นสายสั้นๆสูงๆต่ำๆเป็นเส้นลอนโค้งขนานกับพื้นดิน
สีเหลืองนวลละออที่เห็นเป็นสายพันธุ์เดียวกัน ออกบินตามกันตามสัญชาตญานธรรมชาติ ผสมเกษรดอกไม้ป่า หรือรอนแรมตามหาคู่ กระจายเผ่าพันธุ์
ข้างทางอีกหมู่เหล่าผีเสื้อปีกงามล่อนเตี้ยๆ อวดขยับปีกละอองสีฝุ่น บินชิมและเพลิดเพลินชมดอกไม้ สวยงามกับภาพแสงอาทิตย์คอยส่องป่าให้เปิดสว่างนำทางพวกเจ้าเดินทาง



ผีเสื้อร่อนเป็นสายอยู่ข้างหน้า เมื่อลองหมุนตัวหันมองข้างหลังก็มีอีกกลุ่มบินอวดปีกบางสีเหลืองอ่อนร่อน ตามเราหรือตามกลุ่มผีเสื้อข้างหน้ากัน ชะเง้อมองไปไกลอีกนิดก็พบอีกและอีกกลุ่มบินพับปีกรอสายตาอยู่ พวกเธอคือใคร ผีเสื้อหนอนคูน หรือผีเสื้อเจ้าเณร

บ่ายแล้ว ยืนชะเง้อคอตั้ง มองเรือนยอดพุ่มใบสูงแผ่เป็นกลุ่มหนา สายลมกำลังทำงาน ช่วยโยกไหวพุ่มไม้สูงให้เอนไปเอนมา แสงแดดระยิบระยับรอคอยจดจ้องส่องแสงลงพื้นดิน เพื่อมอบแสงแดดอ่อนๆให้เหล่ากล้าไม้น้อยๆด้านล่าง สายลมอีกเหมือนกันคอยประคองโยกต้นน้อยๆหัดอ้าใบโตรับแสงสีทอง แดงอมส้ม ลงมาเต้นรำบนใบสีเขียวสลับเงา






ลำธารในยามบ่าย เส้นทางกลับสู่ผาด่าง กลางลำธารที่เราข้ามมาในตอนเช้า ผีเสื้อมหาศาลมารวมตัวกัน บินดักรอเราที่ลำธาร พวกเธอ มาเล่นแสงแดด มากินอาหารโปรดข้างลำธาร เจ้าแห่งเวลาส่งเราเป็นแขกรับเชิญให้ชมมหัศจรรย์แห่งธรรมชาติอีกครั้ง เราฝันเอาเอง ผีเสื้อหรืออีกร่างของดอกไม้สวรรค์ เราได้เป็นชีวิตหนึ่งยืนร่วมกับเพื่อนผีเสื้อป่า




ไม่นานเจ้าแห่งเวลาพาผีเสื้อแสนสวยกลับไปหมดแล้ว ไปเก็บไว้ที่ใด ป่านี้กว้างใหญ่เราจะได้พบกันอีกเมื่อไร หลังฝนทุกครั้ง หรือ เมื่อใบไม้อาหารของพวกเธอแตกยอดอ่อนเต็มป่า




ผีเสื้อปลายปีกส้มเล็ก , ปลายปีกส้มใหญ่ , หนอนจรกา ,หนอนจำปี, หางพริ้ว ,หนอนพุทรา , ผีเสื้อหางติ่งปารีส, และสีของท้องฟ้าผีเสื้อสะพายฟ้า ,แต่เป็นผีเสื้อหนอนใบรักธรรมดานั่นเอง , ผีเสื้อฟ้าพุ่มตัวน้อยนิดเดียวแต่ล่อนลงร่วมกับผีเสื้อตัวใหญ่ ,เหลืองสยามลายขีด

ขอขอบคุณ คุณเกรียงไกร สุวรรณภักดิ์ ที่เรียบเรียงข้อมูลหนังสือชีวิตผีเสื้อให้ได้ค้นคว้าชีวิตปลายปีกบางเบาราวฝุ่นเหล่านี้




วันพฤหัสบดีที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2551

ค่ายเด็กด่านโงครั้งที่ 4

ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว เด็กป่าจากโรงเรียนด่านโง ตามสัญญาให้เด็กน้อยทุกคนได้เข้าป่าแก่งกระจาน ขึ้นเขาพะเนินทุ่งชมทะเลหมอก ตามหาความหมายพบความยิ่งใหญ่ของผืนป่าแก่งกระจาน ป่าคือบ้านที่แท้จริงของพวกเขาทั้งหมดแล้ว นี่ไม่ใช้ครั้งสุดท้าย เสียงร่ำร้องอยากขอกลับมาบ้านแห่งนี้อีกหน จากปากของเด็กป่าตัวน้อยๆ







วันนี้ วันที่30 มกราคม 2551 เราได้มาที่เขาพะเนินทุ่ง เพื่อเรียนรู้บ้านใหญ่ของเรา เราได้พบสิ่งใหม่ๆ คือ นกเงือก นกแมลงปีกดำ เหยี่ยวรุ้ง นกเงือกมีปากใหญ่ มีโหนกแข็งที่โขนปาก ขนตายาวเป็นแผง บินเสียงดัง ร้องเสียงดัง




เรื่องบ้านของเราที่ป่าใหญ่

เราได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ มากมายเลยค่ะ เช่นนกพญาไฟสีแดง นกคัดคูมรกต นกแก้ว เมื่อตอนเช้าหนูได้เห็นทะเลหมอก เป็นส่วนหนึ่งของเรา ถ้าเราไปทำลายมัน มันก็จะไม่ให้เราเห็นอีกเลย



ด.ช. กริชน ทองทับ

เขาก็พาไปดูนก ผมได้เห็นนกที่สวยคือนกเขียวก้านตอง เป็นนกขนาดเล็ก หรือปานกลาง สีออกเขียว ขนฟูนุ่มปากสั้นมีใต้ลำคอสีดำ กินลูกไม้และน้ำหวานจากดอกไม้


ข้าพเจ้าเด็กหญิง สุพัตตรา ผ่องแก้ว มีความยินดีมากที่ได้มาเขาพะเนินทุ่ง ข้าพเจ้าเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยได้มา วันนี้มีโอกาสที่ได้มาก็ต้องขอขอบคุณแม่พี่โป๊ด และพ่อพี่โป๊ดที่ให้โอกาสพวกเรา นักเรียนด่านโง ได้รู้จกเฟริน เกาะไม้ นกคัดคูมรกตตัวเมีย และพญาไฟสีแดงตัวผู้ และนกโพระดกคอสีฟ้า

สรุป วันนี้ข้าพเจ้ามีความสุขมาก และถ้ามีโอกาสข้าพเจ้าจะมาเยี่ยมบ้านของเราใหม่นะค่ะ


เรื่องบ้านของเรา

ระหว่างทางได้เจอค่างแว่น ที่เกาะอยู่บนต้นไม้ ข้างทาง และเมื่อขับรถมาเรื่อยๆ ก็ได้เจอต้นผึ้ง และต้นเฟรินที่เกาะอยู่บนต้นไม้ และกล้วยไม้ป่าอีกหลายชนิด และขึ้นไปดูทะเลหมอก และดูนก พบนกหกเล็ก นกโพระดกคอสีฟ้า นกแว่นสีเทา เหยี่ยวรุ้ง

ด.ญ. เบญจรัตน์ หล่ำค้าขาย




เรื่องบ้านของฉันในป่าใหญ่



ด.ญ.กชมน ขำทอง

หนูไม่เคยได้เห็นอย่างนี้มาก่อน หนูดีใจมากที่ได้มาเที่ยว หนูได้เห็นนกเงือก มันตัวใหญ่มาก หนูได้เห็นปลาในลำธาร ตอนเช้าหนูได้เห็นทะเลหมอกด้วย หนูจะกลับไปบอกแม่ว่า วันนี้หนูได้ดูนกมากมายหลายชนิดค่ะ

สรุปว่า ถ้าเรามาเที่ยวป่า เราควรใส่ชุดที่เราควรไปเที่ยวป่า




บ้านของฉันชื่อป่าใหญ่

วันนี้เราได้ไปที่บ้านป่าใหญ่ อยู่ที่เขาพะเนินทุ่ง มาเพื่อดูสัตว์เช่นนกเงือก นกเหยี่ยว ค่างแว่น นกขุนแผน มักเกาะนิ่งเป็นเวลานานๆ ในระดับกลางต้น ขี้อาย นกเขียวก้านตอง

เรียงความเรื่องบ้านของฉัน การดูนกคือต้องไม่ส่งเสียงดัง ได้เห็นนกกำลังทำรัง เห็นนกหัวขวานแคระ อกเทาขนาดเล็ก หางสั้น ลำตัวสีเทาเข้มเกือบดำ

ด.ช. รุ่ง ป6 บรรเจิด วันเสือ


บ้านของเราที่ป่าใหญ่

เรามาที่เขาพะเนินทุ่งเพื่อมารู้จักบ้านของเรา....นกคัดคูมรกต มีลายเป็นขีดใต้ท้อง ไม่ทำรังเอง แต่วางไข่ไว้ในรังนกชนิดอื่น เพื่อให้เลี้ยงลูกแทน

ด.ญ. เสาวรส พันธ์ดี


เรียงความ เรื่อง บ้านของฉัน

การที่ธรรมชาติงดงามได้ เกิดจาการรักถิ่นฐานของตนเอง คือการดูแลรักษาป่า ป่าเปรียบเหมือนบ้านหลังที่สองของเรา

คำว่าเรานั้นก็คือมนุษย์ซึ่งถ้าตนเองไม่รักไม่ดูแลบ้านของเราแล้ว ใครจะดูแล ถ้าเกิดการตัดไม้ทำลายป่าธรรมชาติก็จะไม่งอกงาม

นักเรียนโรงเรียนบ้านด่านโงขอขอบคุณคุณอมรที่ทำให้เราได้รักธรรมชาติที่งดงาม




รอยจำผาด่าง11

หนองน้ำดำ ห้วยไผ่ เวิ้งน้ำสีเข้มดำกว้างสุดสายตา แผ่นผืนน้ำโอบล้อมอ้อมขุนเขา มองคะเนหาความลึก พบแต่ความมืดมิดปกปิดซ่อนความลึกล้ำของหนองน้ำ เพียงชื่อเท่านั้นที่บอกเล่าเรื่องราวผืนป่าและหนองน้ำเท่านั้นเอง
ลานดอกจอกลอยแน่นเต็มข้างชายท่าฝั่งตรงข้าม เห็นวิตสีน้ำตาลเคลื่อนไหวนิดๆ ยกกล้องมองตาม นกbronze-winged jakana เดินเกลื่อนไปทั่วดอกจอกสีเขียวตุ่นๆ ขาที่เหมือนงุ่มง่ามเก้งก้างสีเขียวกลมกลืนกับหญ้าน้ำที่เหยียบย่ำ ทำหน้าที่ช่วย ให้ท่าทางก้มๆเงยๆหากิน น่าจดจำ น่าเอ็นดู และมีบางตัวเริ่มโต สีที่คอเริ่มเป็นสีส้มเข้มๆ จากสีน้ำตาลอ่อนเปรียบเทียบกับอีกตัวที่อ่อนวัยยืนข้างๆ และตัวพ่อสีสันหล่อเข้ม ปีกมันเลื่อมสะท้อนแสงเป็นสีทองแดงวาวเงาคอยเดินระวังภัยใกล้ๆไม่ห่างกันและกัน


common moorhen ตัวสีเกือบดำเข้ม แต่ปากแต่งแต้มด้วยสีแดงสด เดินปนเปร่วมกันกับพวกเจ้าbronze-wing jakana มีขาสีเขียวนิ้วยาวเก้งก้าวเดินหากินเงียบๆไกลจากที่เรายืนเฝ้ามองกับ แอลลี่ และมิสเตอร์แพ





ในวันนี้ไม่ว่าจะหมุนกล้องไปทางไหนของหนองน้ำดำก็พบแต่พวกเจ้ายืน และย่ำตีนเก้งก้างเดินไปทั่วหาดดอกจอก และมีเจ้า little grebe ว่ายออกมาและอวดวิธีหากินให้เราชม ท่าที่ก้มจมหัวตัวเองหาปลาเหลือแต่ตัวกลมๆเหมือนลูกบอลลูกเล็กๆ ลอยกระเพื่อมตามคลื่นน้ำ ทำให้เราหัวเราะขำเจ้าเป็ดผีเล็กตัวนี้


เหนือน้ำตอไม้แห้งผุ ยืนแช่น้ำตาย นกตัวใหม่ของเรา มิสเตอร์แพชี้ให้เราดู และบอกว่ามีนกเกาะ2ตัวมองไปคล้ายๆนกเอี้ยง เมื่อยกกล้องดู หัวและอกสีนวลเหลืองอ่อนๆปนม่วงอมเทา เรารีบจำลักษณะเด่นที่ชัดตาและจดจำ ข้างปีกด้านล่างแลบขาวเล็กน้อย
ไม่นานพอที่ประทับใจ เจ้าทั้งคู่ก็พากันบินไปในทิศที่เจ้าหันหน้าหาฟากฟ้าที่เปิดกว้าง ในหนังสือมีรูปและชื่อให้เราเรียกขาน vinous-breasted staring


มือยกกล้องคอยมองหา กระเต็นน้อยธรรมดา นกกระเต็นหัวดำ กระเต็นอกขาว นกยางgreat eget ในพุ่มกอกกตรงโคนต้น ยืนนิ่งสนิท เราบอกต่อเพื่อนๆว่าเห็นนกตัวหนึ่ง
ในมุมที่เจ้าเลือกยืนและมีความนิ่งเป็นการพรางกาย ให้กอกกที่คอยไหวเอนเป็นบังไพร ทำให้การหาเจ้าลำบากในช่วงแรก
ความโชคดียังอยู่ เจ้าไม่ย้ายตัว ยืนนิ่งนานจนทุกคน ค้นพบนกตัวสีเหลืองยืนกางขาใช้เท้าเกี่ยวต้นกกไว้ขาข้างละต้น
ภาพนกยางยืนกางขาเล่นกายกรรมในหนองบึงแห่งนี้ กับดวงอาทิตย์สีส้มกลมๆยามเย็น พวกเรา4คนกลายเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้ มีความสบายใจ ผ่อนคลายโอบล้อมพร้อมกับสายลม ชื่อที่ให้เราจดจำ yellow bittern

วันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2551

รอยจำผาด่าง 10




22/1/51 เรามองออกนอกหน้าต่างรถ ฝนที่จากป่าไปนานมากแล้ว ป่าข้างทางเปลี่ยนตัวเองเป็นสีน้ำตาลกันหมด ดอกหญ้าแห้งข้างทางโบกลู่ปลิวโอนเอน แสงแดดจัดจ้านเริ่มเบาบางตาพอให้เรากล้ามองไปไกลๆ




เสียงจ๊อบเอ่ยขึ้นว่ามีควันไฟป่า อยู่ไม่ไกล และน่าจะมาจากทางผาด่าง คำพูดมาพร้อมกับผาด่างด้านหลังเริ่มปรากฎ เมื่อรถของเราวิ่งเข้าไปใกล้




แสงตะวันของวันนี้กำลังหมดไป ควันไฟเรามองไม่เห็นมากนัก แต่กลับได้เห็นสีส้มแดงฉานของเปลวไฟที่ลุกลามเลียเผาป่าลุกโชนสูงขึ้นเป็นบางครั้ง และแต่ละครั้งก็ส่งเสียงเคี้ยวกลืนทุกอย่าง




เสียงใบไม้ที่ยอมแพ้ เสียงไฟป่าเดินหน้าเผาสลายทุกอย่างและมีเจ้าแห่งลมนำพาไป จากตรงที่เรายืนและมองอยู่ เราไม่ได้รับรู้ความร้อนของเปลวไฟเลย แต่เรากลับยำเกรงและประหวั่นลึกๆ

ดวงจันทร์กำลังมา อีกไม่นาน ไม่ไกลจากเปลวไฟที่รออยู่ตรงตีนผาด่าง น้ำในอ่างน้ำผาด่างกับทิศตะวันออกของขอบน้ำ ทำให้ดวงจันทร์ที่นี่เกิดเป็น 2 ดวง


เมื่อเรายืนรอตรงนี้ ดวงจันทร์ก็จะมาตรงนี้ทุกๆวัน เราเริ่มมองเห็นดวงจันทร์ดวงเดิม แต่วันนี้เรารู้ว่า จะมีความแตกต่างกับทุกวันในผาด่าง


ดวงจันทร์เริ่มทอแสงเปล่งประกายสีแดงส้มแสดสด ช่างเป็นสีเดียวกับเปลวไฟป่า ดวงจันทร์ไม่ได้ช่วยให้ไฟป่าหยุดลงหรือช่วยซ้ำกระหน่ำเหมือนสายลม เพียงแต่ยืนมองอยู่ข้างๆ

เมื่อไฟป่าเริ่มเดินไต่เขาสูงขึ้นไปดวงจันทร์ก็ทำเหมือนกัน กำลังลอยเลื่อนสูงขึ้นจากท้องน้ำ เข้าหาท้องฟ้า เมื่อเราเข้านอน เสียงของไฟเบาอ่อนแรงแล้ว กลายเป็นเสียงกระซิบไกลๆและแผ่วเบา เจ้าพระจันทร์แสงงามประดับฟ้าได้ลอยอยู่เหนือหลังคาบ้านแล้ว