วันพฤหัสบดีที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2551

รอยจำผาด่าง 23





21 ตุลาคม 2551 เจ้าต้นน้ำกับภูเขา วิ่งมาหาเราเนื้อตัวเปียก ผสมกับเม็ดทรายทั้งตัวเต็มไปหมด กอดก็ไม่ได้ แต่พวกเค้าจะให้เราคลอเคลียลูบเนื้อลูบตัวทักทายขอความรัก เจ้าทั้งสองตื่นเต้นกระโดดวนล้อมรอบๆตัวเราไม่ยอมหยุดนิ่งเลย


22 ตุลาคม 2551 ฝนเม็ดแรกและโตใส่ท้องอ่างน้ำ เมื่อเราจากเรืองหลังนี้ไป ตอไม้มะค่ายังนอนให้เราเห็น แต่วันนี้ เจ้านอนจมน้ำไปแล้ว เรามองน้ำที่ฉ่ำชุ่มฟ้าและชุ่มดิน น้ำใสสีขาวไหลเป็นทางเป็นเส้นแม่น้ำเล็ก หลายสิบสาย วิ่งไหลลู่คดเคี้ยวลัดเลาะลงสู่อ่างน้ำ เพื่อเติมให้เต็มตามคำขอพรจากเรา




นกกระเต็นน้อยธรรมดา เกาะตรงเชือกร้องเพลงให้เราหันมองตามเสียง มุมเดิมของเจ้า มุมเดิมของเรา เรามองเจ้า แต่เจ้าแหงนมองฟ้า และสลับก้มหน้ามองน้ำ




23 ตุลาคม 2551 ยามเช้าวันนี้ เรือนภูสีหมอก นกกระรางสร้อยคอใหญ่เอาเรือนหลังนี้ เป็นจุดข้ามหลังคาบินทะยอยกันไปทีละตัวและหายไปในกลุ่มใบไม้ก้านเหลืองฝั่งตรงข้าม เรามองส่องเจ้าไม่ทัน ได้ยินเสียงคะเนจากสีและขนาด เราไม่เรียกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตัวเอง…แค่ดีใจ แต่ชื่นชมมิตรภาพของเจ้าที่มอบให้ดินแดนแห่งนี้






24 ตุลาคม 2551 เมื่อเรามาถึงบ้านกร่าง กับน้องแมวเพื่อนเดินป่าของเรา สองข้างทางจากด่านสามยผีผีเสื้อจำนวนมากโบยบินให้พวกเราชมพบเห็นง่ายๆบ้างลงเกาะเป็นกลุ่มก้อนตลอดสองข้างทาง เราคอยชะเง้อมองข้างหน้า และจ้องลึกเข้าไปให้สุดในป่าข้างทาง ดินนิ่มแฉะเป็นรอยเท้าสัตว์เหยียบย่ำเป็นหลุมๆมากมาย และมีน้ำฝนขังค้างในหลุมรอยเท้านั่นด้วย ฝนตั้งเค้าเป็นสีเทา และลอยคลุมต่ำลงมา เราร้องบอกกับเมฆถ้าจะร่วงกลายเป็นเม็ดฝน อย่ารอช้าเลย หลังจากฝนจากไปและมีเรานั่งมองในศาลาน้ำฝนไหลไปในทิศทางต่างกันแต่มุ่งหน้าไปสู่ทิศเดียวกัน ลำธารของป่ารอเติมเต็มเม็ดฝน


นกจาบคาเคราน้ำเงินกับโพรงดินที่เป็นรัง คอยเฝ้าบินเข้าออก ป้วนเปี้ยน ปกป้อง เราบอกน้องนักดูนกหน้าใหม่ ให้เดินเข้าไปใกล้ และสำทับว่าค่อยๆใกล้เข้าไป และหยุด เพราะเรากำลังละเมิดความปลอดภัยของนก ตัวเรายืนมองอย่างห่างๆ เพื่อให้เพื่อนได้ใกล้ชิดและเรียนรู้จักการสุภาพและเกรงใจกับเจ้าของป่าผืนนี้ หลังจากน้องเดินออกมา คำพูดของน้องเกี่ยวกับความรู้สึกดีใจ มีความสุข ตื่นตาตื่นใจกับโลกอีกโลกหนึ่งและรับรู้พลัง ความรู้สึกพิเศษบางอย่างเกิดขึ้นในใจน้องคนนี้ และจะคงอยู่อย่างนั้น และยิ่งเนิ่นนาน ความรู้สึกพิเศษนี้ จะดลบันดาลให้น้องมุ่งมั่นทำงานให้ธรรมชาติเพิ่มอีกคนหนึ่ง




29 ตุลาคม 2551 นกกินปลีตัวผู้ ยังคอยบินเข้าออกรัง มีเราและชาวผาด่างต่างคอยดูแลช่วยกันให้อีกชีวิตเล็กที่กำลังเกิดขึ้นมา ไม่นานเจ้าตัวน้อยๆ จะมีปีกบางๆได้ออกมาเห็นแสงตะวันแรกของชีวิต มีวันแรกของการหัดบิน มีพ่อและแม่คอยบอกสอนใกล้ๆ เจ้าจะมีน้ำหวานและตัวหนอนมากมาย ต้นไม้ใหญ่เล็ก กำลังแผ่กิ่งก้านให้เจ้าเกาะพักนอนในดินแดนผาด่าง


30 ตุลาคม 2551 เช้านี้เราเดินไปห้องกาแฟ ผ่านซุ้มไผ่ มีกิ่งหนักเอนออกแยกจากกอ ทุกปลายใบไผ่เขียวอ่อนและทุกช่อมีน้ำค้างเกาะเป็นเม็ดแก้วใสกลมเล็กๆ สะท้อนเล่นแสงตามลมน้อยๆจับโยกเอนเป็นประกายเพชรทั้งกิ่งก้าน






ดอกหญ้าสีม่วงเราไม่รู้จักชื่อ กับสายลมอ่อนพัดใบไม้ไหวเหมือนริบบิ้น กับดอกไม้สีขาวบางเล็กขึ้นเลื้อยคลุมยอดไม้ใหญ่สูงแต่จากระเบียงยอดไม้สูงกลับเสมอกับตัวเรา



เนินสูงบ้านฟ้าสดฟ้าใส ดอกไม้สีขาวตามไหล่เขาเป็นหมู่ใหญ่ นกยางกรอกพันธุ์จีน บินส่งเสียงร้องมากันอย่างให้แปลกใจ ไม่แยกกันเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับคอยจับคู่กันลงโฉบหาปลา บ้างเดินย่างก้าวข้างๆพงหญ้าสูง นกกวักร้องเกี้ยวพากันและพากันบินตามต่ำเลียดพื้นน้ำข้ามตัดฝั่งไปมา


เสียงเก๋ตะโกนเรียก พี่ยุง พี่ยุงอยู่ไหน เราบอกว่าอยู่ในน้ำ เก๋ตะโกนอีกว่า ลูกค้าบ้านนกร่าเริงจะตกปลา ให้พี่ยุงช้อนกุ้งให้ด้วย และเมื่อได้แล้วเก๋คนสวยก็แบกเบ็ดตกปลามุ่งหน้าสู่บ้านนกร่าเริง


24 ตุลาคม 2551 เมื่อเรามาถึงบ้านกร่าง กับน้องแมวเพื่อนเดินป่าของเรา สองข้างทางจากด่านสามยอด ผีเสื้อจำนวนมากโบยบินให้พวกเราชมพบเห็นง่ายๆบ้างลงเกาะเป็นกลุ่มก้อนตลอดสองข้างทาง เราคอยชะเง้อมองข้างหน้า และจ้องลึกเข้าไปให้สุดในป่าข้างทาง ดินนิ่มแฉะเป็นรอยเท้าสัตว์เหยียบย่ำเป็นหลุมๆมากมาย และมีน้ำฝนขังค้างในหลุมรอยเท้านั่นด้วย ฝนตั้งเค้าเป็นสีเทา และลอยคลุมต่ำลงมา เราร้องบอกกับเมฆถ้าจะร่วงกลายเป็นเม็ดฝน อย่ารอช้าเลย หลังจากฝนจากไปและมีเรานั่งมองในศาลาน้ำฝนไหลไปในทิศทางต่างกันแต่มุ่งหน้าไปสู่ทิศเดียวกัน ลำธารของป่ารอเติมเต็มเม็ดฝน

นกจาบคาเคราน้ำเงินกับโพรงดินที่เป็นรัง คอยเฝ้าบินเข้าออก ป้วนเปี้ยน ปกป้อง เราบอกน้องนักดูนกหน้าใหม่ ให้เดินเข้าไปใกล้ และสำทับว่าค่อยๆใกล้เข้าไป และหยุด เพราะเรากำลังละเมิดความปลอดภัยของนก ตัวเรายืนมองอย่างห่างๆ เพื่อให้เพื่อนได้ใกล้ชิดและเรียนรู้จักการสุภาพและเกรงใจกับเจ้าของป่าผืนนี้ หลังจากน้องเดินออกมา คำพูดของน้องเกี่ยวกับความรู้สึกดีใจ มีความสุข ตื่นตาตื่นใจกับโลกอีกโลกหนึ่งและรับรู้พลัง ความรู้สึกพิเศษบางอย่างเกิดขึ้นในใจน้องคนนี้ และจะคงอยู่อย่างนั้น และยิ่งเนิ่นนาน ความรู้สึกพิเศษนี้ จะดลบันดาลให้น้องมุ่งมั่นทำงานให้ธรรมชาติเพิ่มอีกคนหนึ่ง

29 ตุลาคม 2551 นกกินปลีตัวผู้ ยังคอยบินเข้าออกรัง ชาวผาด่างต่างคอยดูแลช่วยกันให้อีกชีวิตเล็กที่กำลังเกิดขึ้นมา ไม่นานเจ้าตัวน้อยๆ จะมีปีกบางๆได้ออกมาเห็นแสงตะวันแรกของชีวิต มีวันแรกของการหัดบิน มีพ่อและแม่คอยบอกสอนใกล้ๆ เจ้าจะมีน้ำหวานและตัวหนอนมากมาย ต้นไม้ใหญ่เล็ก กำลังแผ่กิ่งก้านให้เจ้าเกาะพักนอนในดินแดนผาด่าง







30 ตุลาคม 2551 เช้านี้เราเดินไปห้องกาแฟ ผ่านซุ้มไผ่ มีกิ่งหนักเอนออกแยกจากกอ ทุกปลายใบไผ่เขียวอ่อนและทุกช่อมีน้ำค้างเกาะเป็นเม็ดแก้วใสกลมเล็กๆ สะท้อนเล่นแสงตามลมน้อยๆจับโยกเอนเป็นประกายเพชรทั้งกิ่งก้าน

ดอกหญ้าสีม่วงเราไม่รู้จักชื่อ กับสายลมอ่อนพัดใบไม้ไหวเหมือนริบบิ้น กับดอกไม้สีขาวบางเล็กขึ้นเลื้อยคลุมยอดไม้ใหญ่สูงแต่จากระเบียงยอดไม้สูงกลับเสมอกับตัวเรา






เนินสูงบ้านฟ้าสดฟ้าใส ดอกไม้สีขาวตามไหล่เขาเป็นหมู่ใหญ่ นกยางกรอกพันธุ์จีน บินส่งเสียงร้องมากันอย่างให้แปลกใจ ไม่แยกกันเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับคอยจับคู่กันลงโฉบหาปลา บ้างเดินย่างก้าวข้างๆพงหญ้าสูง นกกวักร้องเกี้ยวพากันและพากันบินตามต่ำเลียดพื้นน้ำข้ามตัดฝั่งไปมา






บนระเบียงเรือนภูสีหมอก เราเห็นไอ้ยุง ลูกชาย หลานชายกำลังเดินผ่านสู่ทิศลงท่าน้ำ แต่มีท่าทีแปลก พวกนี้ทำท่าเดินเหมือนย่องๆ เงียบๆ เราตะโกนถามเสียงดัง อ้าว... จะไปไหนกัน ทั้งสามคนหันมามองเรา แล้วทำท่าทางเหมือนกันหมด ด้วยการเอานิ้วชี้ปิดปาก พูดแต่ไม่มีเสียง ใช้ภาษากายบอกเราอย่างคุ้นเคยว่า จะไปกู้ปลา แต่ต้องหลบเจ้าต้นน้ำ กับเจ้าภูเขา เรารับรู้ในใจและรู้ว่าเจ้าสองตัวคือตัวปัญหากับการกู้ปลา ตะข่ายเป็นแพในน้ำ กับหมาสองตัวที่ชอบว่ายน้ำเล่นไปกับคน ทุกอย่างคงพังและปลาจะมีลงหม้อหรือ

นกขมิ้นน้อยธรรมดาตัวผู้ เกาะต้นไม้ฝั่งขวา ห่างเราไปแค่สามเมตร และสูงเกินหัวเราแค่สองเมตร ส่วนตัวเมียอยู่ต้นซ้ายมือ เราอยู่ตรงกลาง มีบางอย่างเกิดในเวลาเดียวกันนี้ ผู้อ่านที่อ่านมาถึงตรงนี้ ตรงอ่างน้ำสำหรับเพื่อนนกของเรา นกน้อยสองตัวกินแมลงอกเหลืองลงเล่นน้ำคลายร้อนก่อนเที่ยง นกจับแมลงจุกดำตัวเมียเกาะประตูไม้เตี้ยๆรอเป็นตัวต่อไปที่จะขอลงเล่นน้ำ


ทุกอย่างของย่อหน้านี้คือเวลาเดียวกันทั้งหมด สำหรับมิติความเพลิดแพร้วคนรักนกด้วยกัน คงเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ เราไม่เสียใจที่ไม่สามารถเลือกจ้องมองพิเศษแค่ตัวหนึ่งตัวใดได้ ทุกตัวมาเพื่อหาความสำราญจากสถานที่แห่งนี้ และเราก็เป็นหนึ่งที่ได้รับความสุขชื่นบานจากที่แห่งนี้ด้วยมิใช่หรือ
เราขอขอบคุณธรรมชาติอีกครั้งด้วยความสุภาพ

วันศุกร์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551





15 october ,2008 วันนี้เป็นวันแรก สำหรับเรากับการเขียนหนังสือ บนบ้านหลังใหม่ชื่อ เรือน…ภูสีหมอก บ้านนี้เรากับพี่เปี๊ยกตั้งใจแน่วแน่ไว้ว่า บ้านหลังนี้คือที่นอนของพวกเรา


ตั้งแต่เราทำผาด่างมา เราทั้งคู่ยังไม่มีบ้าน มีแต่การย้ายไปนอนทุกหลัง ทุกหลัง ในผาด่างแต่ละคืนบ้านที่เราเลือกขึ้นอยู่กับบรรยากาศจะพาเราทั้งคู่ไป เรือนภูสีหมอกฝาบ้านทำด้วยไม้ไผ่ตีให้แตกแผ่เป็นฝากว้างและยาว เครื่องไม้ปกติเป็นโครงไม้ในตัวบ้านจะออกมาอยู่ข้างนอกแทน




ระเบียงยาวโค้งอ้อมคุ้งน้ำและลดระดับต่างชั้นกันไป เราทั้งคู่วาดฝันกันให้เป็นอีกมุมหนึ่งเพื่อให้ลูกค้าเพื่อนแห่งธรรมชาติมีอีกมุม และอีกมุมเพลิดเพลิน นอนอ่านหนังสือกับเพื่อนคือสายลมท้องน้ำและท้องฟ้า หรือ จิบกาแฟ ทานอาหารยามเช้าและยามบ่ายน้ำดื่มผึ้งผสมมะนาวเย็นๆ


หรือยามค่ำคืน ใต้แสงเทียนให้มองฝ่าความมืดเพื่อเห็นความมืดเช่นกัน และบางครั้งสัตว์น้อยตัวเล็กๆทำเสียงประหลาดลอยมาจากลานหญ้าด้านล่าง หรือเสียงจากตลิ่งชายน้ำให้ฟังว่านั่นเสียงอะไรกัน ยามกลางวันเจ้าผีเสื้อมากมายชอบบินวนเวียนเกาะตรงบันไดด้านตะวันออกขั้นที่สอง เราเองก็งงเหมือนกันว่าผีเสื้อเจ้าพวกนี้จึงชอบบันไดขั้นนี้เอาจริงๆ เราเขียนไปแล้วลองอ่านดูทุกบรรทัดเราแน่ใจอย่างไม่ต้องสงสัย เรากำลังมีความสุข







เราเดินตามเสียงเครื่องไฟฟ้าที่ส่งเสียงดัง ว่ามีการตัดเหล็ก เราถามยอดว่าทำอะไร ยอดบอกว่าทำประตูรั้วบ้านโมกป่า กับการเวก ถ้าเหล็กเหลือ ก็จะทำให้บ้านนกเงือกด้วย เราแวะเก็บพริกหน้าบ้านนกร่าเริงห่อกระดาษไปส่งให้เก๋ที่ห้องครัว ก่อนเดินย้อนกลับมาเอาปลอกหมอนอิงใบใหม่หลาบใบที่เราออกแบบเอง ไปเปลี่ยนเอาปลอกหมอนเก่าออกซักที่บ้านริมน้ำ ทั้ง3 หลัง







16 october ,2008 ในวงสนทนา ของร้านผาด่าง วันนี้ท้องฟ้าสว่างเจิดจ้า คงเพราะเมื่อคืนฝนตกคลุมป่าทั้งป่าในละแวกนี้ และซาจากไปยามอรุณรุ่งเช้ามาเยือน ตาเขียดมาตามชาวบ้านให้ไปดูรอยเท้าสัตว์อุ้งเท้าใหญ่เป็นรอยลึกสดและใหม่มากๆ น่าจะมากันสองตัวแต่เช้า ชาวบ้านหลายคนคาดคะเนว่าน่าจะเป็นเสือดำหรือเสือดาว เสียงเล่าเข้ามาถึงชาวผาด่าง พี่หวัดขับซากรถเครื่องเก่าๆดังเข้ามา ร่วมรับฟังและโพล่งขึ้นว่า ไม่ใช่เสือดง เสือดาวอะไรหรอก เห็นเจ้าต้นน้ำ กับเจ้าภูเขาเข้าไปวิ่งเล่นในไร่ตาเขียดเมื่อเช้านี้เอง


บนทางเดินมีกิ่งชะอมหักร่วง ดินเปียกเพราะน้ำฝน นี่ออกพรรษาแล้วฝนกำลังจะหมดไป ปีนี้พวกเราเป็นฝ่ายตั้งรับกับธรรมชาติเติมฝนให้ชาวแก่งกระจานไม่มากนัก ปีหน้าในหน้าแล้งการแย่งทรัพยากรน้ำเกิดขึ้นอย่างแน่นอน


ต้นไทรออกลูกสีเหลืองอีกแล้ว และนกต่างๆบินเข้าบินออก นกแก๊กส่งเสียงดังอยู่ไกลๆ บอกว่าถิ่นนี้เรายังเป็นผู้ครอบครอง นกกระเต็นน้อยธรรมดาเพื่อนผู้เฝ้าท้องน้ำ ส่งเสียงใสทักทาย นกกินปลีolive-back sunbird ตัวแม่ยังทำหน้าที่บินคาบเหยื่อวนเวียนรังลูกน้อย ตรงต้นไผ่กิ่งโน้มหน้าอ่างล้างจาน เรากับเจ้าใกล้กันมาก ทำไมความยินดีเกิดขึ้นด้วยกับการที่เจ้าบินมาใกล้แสนใกล้อย่างนี้







ยามบ่ายเราเขียนหนังสือบนเรือนหน้าบ้านภูสีหมอก เสียงนกกระเต็นหัวดำมาก่อนและเรียกสายตาเรามองตาม เห็นตัวและได้ยินกันและกันแสนสั้นเหลือเกิน เมฆตั้งเค้าบอกว่าฝนละลอกใหม่กำลังมา และไม่นานฝนก็ทยอยตกเปาะแปะบนกระดานไม้หน้าเรา เรามองเม็ดฝนด้วยความสดชื่นและชื่นใจ ฝนหนาเม็ดและหนักขึ้นเรื่อยๆ และไม่นานเราก็หลับไป




ก่อนเราเข้ากรุงเทพ เจ้าต้นน้ำ เดินมาหา มีเลือดสดผสมรอยเท้าบนพื้นไม้ พวกเราช่วยกันดูว่าเท้าไหน ข้างไหน หน้าหรือหลัง และพบว่า เท้าหลังเป็นแผลลึก ทุกคนสรุปกันว่า ควรต้องให้หมอเย็บแผล เราพาเจ้าต้นน้ำ ขึ้นรถไปโรงพญาบาลให้หมอรักษาและไม่ลืมฉีดยากันบาดทะยักด้วย





เรือนหลังใหม่ที่เป็นบ้านของพวกเรากับเจ้าภูเขาและต้นน้ำ อาทิตย์หน้าถ้าเรากลับไป งานแรกของเราคงเป็นการคลานไปมาอยู่ใต้ถุนเรือน เก็บเศษเหล็ก สังกะสี ตะปู

วันอาทิตย์ที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2551

ปู่เย็น

13 ตุลาคม 2551 ในป่าลึกแห่งหนึ่ง สายน้ำ เล็กๆก่อเกิดขึ้น สายน้ำสีขาวใสส่องแสงแวววับ เป็นประกายเพชรทั้งสาย นับวันสายน้ำนี้จะยาวมากขึ้น จากรุ่งเช้าน้ำเดินทางอย่างไม่ยอมหลับใหล เพียงแค่หายกลืนไปกับราตรี น้ำสีขาวบริสุทธิ์ไหลรินผ่านต้นไม้ต้นเล่า มีก้อนหินต่างสีและขนาดดาระดาษนอนแข็งเป็นลำธารพาน้ำไหลไป หน้าที่ของน้ำป่าสีขาวราวแก้วบางให้ทุกชีวิตที่ยืนเรียงข้างทางรออย่างเสมอต้นเสมอปลาย ทุกวันแม่น้ำเพชรบุรีมีตะวันและท้องฟ้าเฝ้ามองก่อนจากกันไปคนละทิศเมื่อยามเย็นมาถึง

วันข้างหน้าสายน้ำแสนสวยนี้จะหมองลง สิ่งสกปรกจะถูกผลักสู่แม่น้ำแสนสวยผู้อ่อนแอ อย่างไร้คุณค่าของบางคน
การกำหนด… บางเรื่อง… บางคน เกิดขึ้นแล้วเป็นระยะเวลายาวนานและนาน

ป่าแก่งกระจานสร้างต้นสายน้ำและชายคนหนึ่ง จับคู่กันอยู่ด้วยกันกับสายน้ำแห่งนี้…เจ้าจะมีบ้านเป็นเรือและบ้านของเจ้าจะไม่ใหญ่ไปกว่าร่างของเจ้า น้ำที่ไหลเย็นและชื่อของเจ้าคือหนึ่งเดียวกันและถูกกำหนดผูกสัญญาต่อกัน ต้องอยู่ร่วมกันอย่างยืนยาว จนกว่าหน้าที่ของเจ้าลุล่วง





นามที่เรียกกล่าว ปู่เย็น รอยยิ้มจากใจแจกจ่ายเพื่อนสรรพชีวิต มีความทรนงรู้ตนเป็นฐานมั่นในร่างชายแก่ชรา เป็นครูบาอาจารย์ตัวแทนธรรมชาติ เป็นตัวอย่างความคิดดีหลายประการสะท้อนปัญหาทวนกระแสของโลกวัตถุนิยม ความกรุณา ซื่อสัตย์ จะมีมากมาย และหลายคำตอบ ทำให้คนหลายๆคนตื่นรู้พบมุมแง่ชีวิตหนึ่งที่แสนมีความสุขบนความสบายแม้ไม่ต้องมากด้วยเงินทอง

ในจิตของนามนี้ (ปู่เย็น) แม่น้ำเพชรบุรีทำหน้าที่ ส่งปลาเป็นเพื่อนและเป็นอาหารอย่างพอเพียงเท่านั้น นกน้อยร้องเพลงไพเพราะปลุกยามแสงแห่งวันใหม่เดินทางมาถึงทางทิศตะวันออก พวกกบกับปาดและเขียด จะร้องระงมยามร้องขอฝนจากฟ้า หรือร้องขอบคุณฟ้าที่ประทานฝนใหม่น้ำใหม่ จักจั่นจะดีดปีกเป็นสายพิณให้ปู่ฟังยามเหงาทอดเรือตอนบ่ายใต้ร่มต้นมะเดื่อใหญ่เอียงริมแม่น้ำ



ครูของปู่คือธรรมชาติ สอนทุกอย่างและทุกวัน วิถีธรรมชาติค่อยๆซึมติดแน่นอย่างเงียบๆ และเนิ่นนาน หนึ่งชีวิตชายชราหลังค่อมกับโค้งน้ำไหลคดเคี้ยวมีเรือลำน้อยๆเป็นพาหนะ ป่าไผ่กอใหญ่ร้องเรียก เอียดอ๊าด และโอนเอนไหวไปมายามปู่ปล่อยเรือผ่านไป เงาหนาบานของต้นไม้จะแผ่ทอดลงแม่น้ำ ดักรอให้ปู่งัดพายเข้าหาร่มเงาและสายลมจะพัดวีให้ปู่งีบหลับตอนกลางวัน

รอยยิ้มของปู่ยิ้มส่งถึงท้องฟ้า และบ่อยครั้งใบหน้ายิ้มของปู่ ปรากฏเงาในลำน้ำ ให้ เพื่อนๆ กุ้ง ปู ปลา ที่แหวกว่ายกินตะไคร้ข้างเรือ ความกรุณาอย่างหนึ่งธรรมชาติไม่สอนความทุกข์โศกให้ปะปนกับเรื่องลำบาก และนี่คือหัวใจของอำนาจวิเศษจากตำนานเรื่องนี้ จากวันร้อยเรียงเป็นเดือนกลายเป็นปี…หลายปีผ่านไป

เวลาทำงานของปู่ เริ่มขึ้นแล้ว สายน้ำเริ่มร้องไห้ น้ำตาของแม่น้ำปนกับน้ำตาของชายชราเมื่อเริ่มเห็นแม่น้ำป่วยลง…อาการแย่ลงทุกที เรื่องราวถูกกำหนดให้มาถึงตอนสำคัญ ปู่กับแม่น้ำแห่งนี้ปรากฏเป็นข่าวดัง สะเทือน สะกดติดแน่นหัวใจคนในโลกแห่งการสื่อสาร และการช่วงชิงการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ



ปู่เปิดเผยชีวิตตัวเองพร้อมกับเรื่องราวของเพื่อนไปด้วยกัน ทุกคำพูดมีประสบการณ์ของบทสอนวิถีธรรมชาติอย่างง่ายๆต่อการนำไปใช้และจดจำ รอยยิ้มกับเรื่องที่ชอบเล่าเรื่องของตัวเองกับเพื่อนรัก เล่าไป ก็ยิ้มไป ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงใจให้เพื่อน กิจวัตรในแต่ละวันที่ทำด้วยกัน ตั้งแต่สมัยก่อนๆ ปู่มักอวดเพื่อนของปู่ว่าสวยงดงามใสบริสุทธ์ แค่ไหน มีคุณค่ากับหัวใจและชีวิตของปู่อย่างไร ปู่จะไม่จากเพื่อนไปนาน ช่วงสั้นๆในแต่ละวันเท่านั้นเอง เมื่อยามเย็นมาถึงปู่จะกลับมานอนกับเพื่อนของปู่

เพื่อนของปู่คือแม่น้ำเพชรบุรี ปู่บอกว่า เพื่อนให้อาหาร เพื่อนเป็นน้ำดื่ม เป็นน้ำอาบ เป็นบ้าน ปู่เย็นเล่าบอกถึงความผูกพันธ์กับแม่น้ำแห่งนี้ เสียจนทำให้เรารักปู่และเพื่อนของปู่ด้วย สงสารแม่น้ำแห่งนี้ เสียใจไปพร้อมกับปู่ ปู่ยังย้ำอีกว่าทำไม เพราะอะไร สายน้ำทำผิดหรือจึงต้องบอบช้ำ ร่วงโรยบางช่วงกลายเป็นน้ำเน่า และมักมีกลิ่นแต่ปู่เลือกจะไม่ทอดทิ้งเพื่อน แต่มีเรื่องแปลกที่ซับซ้อน ปู่ไม่เคยตำหนิว่าใครทำให้แม่น้ำ เพื่อนของปู่เป็นอย่างนี้





เรามองแม่น้ำสายเพชรบุรี แม่น้ำเพื่อนของปู่เย็น มองผืนน้ำสีชาเป็นริ้วบางๆ เพราะสีก้อนหินกับตะไคร้สีเขียว เจ้าแห่งกาลเวลาพาปู่ไปไหน ทำไมมีแม่น้ำที่ยังทำงาน แม่น้ำเพชรบุรีแต่ไม่มีปู่เย็นความหมายตำนานความรักหลอมรวมกันแตกสลายลงแล้ว หรือเพราะปู่ทำหน้าที่เสร็จแล้วอย่างสมบูรณ์

วันนี้ ลูกหลานปู่เย็นจำนวนมาก ต่างรับรู้หน้าที่ ความสำคัญที่สุดคือการรักษาสัญญา สัญญาว่าสำนึกรักษ์แม่น้ำเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ผืนป่าแก่งกระจาน ดินธุลี หยดน้ำ ฟ้าและ ฝน ต้นไม้ ใบไม้และชีวิตสัตว์ป่าร่วมโลก หลากหลายชีวิตกำลังทำความดีเดินตามคำสั่งสอนของปู่ ความมุ่งมั่นของคนเขียน แม้ไม่ใช่ผู้ที่ธรรมชาติเลือกให้ทำงาน แต่ขออาสารักษาต้นน้ำถึงปลายน้ำด้วยศรัทธาในสิ่งที่ปู่เย็นปฏิบัติให้เป็นตัวอย่าง

จิตอาสาของเรา อฐิฐาน ให้สายลมป่าโปรดไปรับปู่เย็นกลับมาหาเพื่อน(แม่น้ำเพชรบุรี)และอยู่ร่วมกันตลอดไป

วันอาทิตย์ที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551

แก่งกระจาน กับ อาจารย์รุ่งโรจน์

September 21,2008. บนรถตู้ที่เรากำลังเดินทางกลับสู่แก่งกระจาน นักดูนกหน้าใหม่ ผู้ใฝ่ฝันก้าวล้ำเข้าสู่ดินแดนของนกป่า และเพื่อนใหม่ผู้รักการถ่ายรูปนกมากมาย ถึง 25 ชีวิตด้วยกัน




ทุกครั้งของเรากับทริปของสมาคมดูนก ย่อมมีสิ่งที่แตกต่างออกไปจากครั้งก่อน อาจารย์ รุ่งโรจน์ จุกมงคล และอาจารย์อมร เป็น bird leader ครั้งนี้เจ้าแห่งกาลเวลากำหนด ความเป็นครั้งแรกให้เราได้พบได้รู้จัก อาจารย์รุ่งโรจน์ การค้นหา…บางอย่างที่ธรรมชาติสร้างไว้ให้กับชายผู้นี้ ทำไมอาจารย์รุ่งโรจน์คือคนของธรรมชาติ เราจะต้องรู้สิ่งนั้น อะไร….ความดีงามด้านใดของธรรมชาติ สถิตย์ในจิตใจชายผู้นี้ ให้เห็นเป็นการทำงานอย่างเกินธรรมดา เป็นประโยชน์ตรงไปตรงมาทั้งต่อมวลมนุษย์ และต่อรากแก้ววัฒนธรรมสิ่งแวดล้อมของสรรพชีวิตโลก






กาลเวลาให้เฉพาะ วันนี้… จากเช้ามืดจนถึงยามเย็น คำตอบจะมีมาพร้อมกับนกป่าและสายลม แสงแดด รวมทั้งต้นไม้ สายธารใสเย็น หมู่มวลผีเสื้อบินว่อน เมฆฝนที่คอยเลื่อนปิดและเปิดท้องฟ้า บังแสงอาทิตย์เป็นละลอกๆ

มีครั้งแรกอีกครั้ง ในป่าแสนรักแห่งนี้ เราได้เดินตามหลังอาจารย์อมร มากมายหลากหลาย อาจารย์ยังคงยื่นส่งสิ่งดีงามให้เรา ในเรื่องราวทุกเรื่องกับ bcst ซึ่งมีแต่ความอุดมของความสุขผ่านเรื่องราวความดีมีมากขึ้นทุกวันตามวันเวลาของเรากับธรรมชาติป่าไม้ใหญ่เหนือจรดใต้





บนถนน มีร่องรอยน้ำขังตามถนนดินเป็นน้ำฝนเก่าสีแดงส้มขุ่น ฝนตกหนักในป่าแห่งนี้ ฝนมาก่อนพวกเราล่วงหน้า1 วัน และยังให้กำเนิดเมฆฝนกลุ่มใหม่ลอยกระจัดกระจายทั่วท้องสีฟ้า บ้านกร่าง กม15 ทุกคนต่างเดินตามๆกันไป หน้าที่ของทุกคนคือช่วยกันมองหานกป่าทั้งสองฝากฝั่ง กิ่งไม้หัก ต้นไม้ใหญ่ล้มข้างทางมีรอยเลื่อยยนต์ตัดทิ้งท่อนไม้กลมๆสั้นๆกระจายข้างทาง ใบไม้สีเขียวทั้งป่าหยุดนิ่งเงียบไม่ไหวติง ไม่มีเสียงร้องเพลงของนก เจ้าของเสียงเพลงหายไปไหน






ทางเดินรกร้าง กิ่งไม้เลื้อยเดินยื่นหาแสงแดดบนถนน พุ่มไม้ยื่นหาถนนเหมือนกันแม้กิ่งจะหักคาต้น บีบให้ทางแฉะแคบกว่าเดิม แสงแดดส่องทางให้พวกเราก้าวเดินไปสู่ทางสีแดดขาวเงิน บางช่วงแดดเปลี่ยนเป็นสีทองอมส้ม บางเงามุมเข้มมองเข้าไปก็เป็นสีทองอมแดง แต่ไม่มีนกน้อยบินไปมา ป่าแสนสวยทำตัวเงียบอะไรอย่างนี้เล่า ใบไม้ใบใดให้ที่หลบซ่อนพวกเจ้าเอาไว้ในฤดูป่าปิด

ปีกของเจ้าจะมีเสรีภาพเต็มที่ ในฤดูนี้ จะไม่มีรอยล้อรถคันใด นอกจากรอยเท้าของคนอย่างพวกเรา แล้วทำไมจึงเพิกเฉยการมาเยือน พวกเรารู้ความประสงค์ของจิตใจแต่ละคนว่า มาบ้านกร่างในหน้าน้ำฝนทำไม มาหาเพื่อหวังพบความสวยงามของพวกเจ้า ความงามนี้รวมทั้งกริยาท่าทาง ยามพวกเราเจอเจ้าที่กิ่งไม้กิ่งใด ความเป็นมนุษย์ทั้งหมดที่ทำได้คือพร่ำเพ้อบอกตัวเองซ้ำๆ น่ารักจังเลย รักมากนะ รักเสมอ รักตลอดไป


เวลาในป่าแห่งนี้ เดินไปพร้อมกับพวกเรา นกจาบคาเคราน้ำเงิน โผล่มาให้พวกเราร้องเรียกบอกต่อกัน เจ้าช่างบินเย้าหยอกให้พวกเราเดินตามต้นไม้ใหญ่ที่เจ้าบินสลับฝั่งซ้าย อีกครั้งก้าวเงียบๆเดินตาม เจ้าโผกางปีกให้มองตามชัดๆไปทางขวามมือบ้าง คนรักนกหน้าใหม่ ยิ้มอย่างสดชื่นเมื่อนกใจดี หันหน้าให้เห็นเคราขนนกอุยฟูหนาสีฟ้าสดสะท้อนแสง

บนยอดไม้ใหญ่โตมืดคลึ้ม เหนือหัวพวกเราไปข้างหน้าสูงลิ่ว เสียงนกคู่กู่ร้องหยาบๆดังลั่น อาจารย์อมรและอาจารย์รุ่งโรจน์ จำเสียงได้และพยายามชี้ให้พวกเราเห็น นกกาน้อย 2 ตัว ทุกคนยกกล้องหันหาตามเสียง กลุ่มพวงพุ่มใบไม้สีเขียวมืด ขยับใบแกว่งไปมา นกสีดำซ่อนตัวได้ดีมาก เสียงและใบไม้เขย่าเท่านั้นคือเรื่องราวทั้งหมดที่เจ้าให้เรามา แต่เราเคยเห็นเจ้าแล้ว น่าจะดีกว่า ให้อาจารย์ ทั้ง2 ช่วยกัน ชี้ บอกให้คนรักนกหน้าใหม่ ได้พบเห็นความงดงามของพวกเจ้า



วันนี้นกจำนวนมาก คอยกระโดดข้ามถนนไปมา โฉบกินผีเสื้อ (ผีเสื้อล่อนเตี้ยเคลียคลอกับแสงแดดที่ส่องสว่างลงบนถนน) asian paradise fc นกแซวสวรรค์ ทั้งตัวเมีย ตัวผู้สองสี สีน้ำตาลแดงหางยาว และสั้น เจ้าสีขาวหางสั้น และสีขาวหางยาว มากมายบินข้ามไปมาตลอดเส้นเดินชมธรรมชาติป่าแก่งกระจาน

เจ้า hainan blue fc กับตัวเราเฉพาะ คือสองชีวิตที่มองกันและกัน และเราไม่ได้มีเวลามากพอจะบอกเพื่อนๆว่าเจ้าอยู่ตรงนั้น เจ้าเลือกเกาะตรงนั้นทั้งมืดและรก การพบกันจึงสั้นมากเสียเหลือเกิน



asian paradise fc นกแซวสวรรค์อีกแล้ว หางสีขาวสั้น และหางสีขาวยาวทำให้ขบวนการดูนกระส่ำระสาย ที่เห็นหางขาวยาว ก็จะมองหาหางสั้นเพิ่ม แต่บางคนยังไม่เห็นทั้งสองหางเลย ก็คอยถามไถ่ ตรงไหนครับ ตรงนั้นไง เห็นไหมบินไปขวามืออีกแล้ว เกาะเถาวัลย์กิ่งนั้นไง



วินาทีแห่งการรอคอย เสียงของใครคนหนึ่ง black- back kingfisher นกกระเต็นสามนิ้ว ทุกคนแค่กลับหันหลังมองในป่าข้างหลังตัวเอง ไม่เกิน 5 เมตร เถาวัลย์ครึ่งวงกลม ใหญ่ไม่มากแต่แข็งแรงเกินพอ ให้เจ้าเกาะอย่างมั่นคง และลึกลงข้างล่างของเจ้าคือธารน้ำใสไหลเลี้ยวยาวสู่บ้านกร่าง



อาจารย์รุ่งโรจน์เรียกเรา ตรงนี้เห็นชัดมากและกวักมือเรียกให้เราเข้าไปยืนตรงตำแหน่งนั้นแทน และมอบนกตัวนั้นให้เราผ่านนิ้วมือที่ชี้ไปตรงนกตัวเล็กๆ เกาะโดดเด่น…… และทั้งหมด….นกสีรุ้งเจ้าของดวงตาดำแวววาว เจ้าคือนกแห่งลำธารสวรรค์….. ข้างหน้า ภาพความฝันแสนมหัศจรรย์ กลับมาอีกแล้ว กี่ครั้งที่เราพบเจ้า เราไม่สามารถหันกล้องไปมองทางอื่น ไม่เมื่อยแขนที่คอยยกกล้องจดจ้องเก็บภาพเจ้าทุกขนไรปีก กี่สี ที่มีปรากฎบนตัวเจ้า เหนือคิ้วมีเส้นสีดำเล็กเรียวเข้มคาดตามหน้าผาก คือมงกุฎของเจ้าหรือ เสียงลั่นชัดเตอร์ของใครหลายคน เสียงพูดคุยของคน

นกสีสวยตัวจ้อยบอบบาง เจ้าเลือกทำ คือการให้ห้วงเวลาความงดงามตราตรึงด้วยการยืนนิ่งนาน เงียบ และเฉยอย่างที่สุด พวกเราผู้ถูกธรรมชาติเลือกให้ดั้นด้นตามหาเงาปีกนกป่า เจ้าไม่ได้ให้ความสนใจเสียงชัดเตอร์ ไม่สนใจคนที่เดินสลับหามุมมองเจ้าให้ใกล้ กว่าเดิมเสมอ

เจ้าสร้างความพอใจให้มากแก่ทุกคนเท่านั้นหรือ ไม่ใช่มีมากกว่านั้น เจ้าค่อยๆคลี่ปีกออกเหยียดทั้งสองข้าง ปีกสีน้ำเงินอมคราม ขนปีกมันวาวเรียงจากสั้นไปยาวอย่างมีระเบียบ ยกปีกขยับขึ้นและลงอย่างช้าๆและตามด้วยการกระพืออย่างแรง…. แรงขึ้นแรงขึ้น ก่อนปีกงามแข็งแรงคู่นั้นจะพาร่างเจ้าหายไป



เราเห็นอาจารย์อมรยิ้มอย่างมีความสุขกับกล้องวิดีโอตัวเล็ก และเรียกเรา กุ้งเข้ามาดูภาพนี้ เวลาพาภาพวิดีโอเคลื่อนไหวอย่างชัดแจ่มติดตา ภาพกรีดปีดและกระพือซ้ำช่วงสุดท้ายของการอำลาแสนงามของนกกระเต็นสามนิ้วหลังดำ ยิ่งใหญ่สุด ๆ เหมือนการปิดกีฬาโอลิมปิกเกมส์ที่ปักกิ่งเลย อาจารย์คนดียังเรียกคนอื่นๆมาดูแล้ววนฉายซ้ำๆให้เพื่อนดูนกชื่นชมกันทุกคน

เวลาของเรากับป่าบ้านกร่าง และอาจารย์ทั้งสองท่าน กำลังถึงสุดทางแล้ว แต่เรื่องสำคัญอีกอย่าง ควรบอกเล่าให้ทราบ เพื่อเตือนตนเองให้จดจำและเก็บไว้อย่างรู้คุณค่า หลายคนต่อหลายคนเมื่อเลือกรักนก เดินตามหาชีวิตเหล่านี้ กลับกลายว่า นกทั้งหลายบินเวียนมาและเราได้รักนั้น ต่างมอบพลังบางอย่าง เปลี่ยนช่วงชีวิตที่เหลือและกำลังก้าวต่อไปของตัวเอง พลังสำนึกรักกระตือรือล้นกระทำเรื่องดีตอบแทน เพื่อนกแสนรักและธรรมชาติของนกนั้น

บางคนไม่เคยเล่า แอบเก็บทำเรื่องน่ายกย่องอย่างเงียบๆ คุณป๋อง พญาไฟแห่งราชบุรี คือก้าวแรกที่สำคัญที่สุด ก้าวอีกครั้งเป็นก้าวของสมาคมอนุรักษ์นกและธรรมชาติแห่งประเทศไทย เสียงของอาจารย์ อมร อาจารย์คิดไว้ว่า ทุกครั้งที่สมาคมจัดทริปดูนก จะนำรายได้บางส่วน มาช่วยเหลือเจ้าหน้าที่อุทยานแก่งกระจานที่มีรายได้น้อย คุณจินสมาชิกชมรม ได้เอ่ยเสริมว่า จินยินดีช่วยเหลือด้วยค่ะ เต็มใจอย่างมากค่ะ



เสื้อยืดกองทุนหน่วยลาดตระเวณป่าแก่งกระจานเขตพื้นที่ 3 …..แปลงเป็น ของฝากจากบ้านกร่าง วันนี้เริ่มสร้างรายได้ช่วยเหลือเจ้าหน้าที่อุทยาน เรามีเรื่องต้องโทรบอกคุณจินแล้วว่า ความฝันของคุณจินเป็นจริงแล้วค่ะ

สิ่งที่เขียนมานี้ ผู้เขียนเขียนด้วยความรู้สึกเป็นสุข ได้เคารพ ได้เป็นเพื่อน ได้เดินดูนกด้วยกัน ยามคิดถึงก็มีเรื่องสวยงามเบิกบานหัวใจเสมอ
คุณป๋อง พญาไฟ แห่งราชบุรี ผู้ก่อกำเนิดก้าวแรก
อาจารย์อมร ลิ่วกีรติยุตกุล กรรมการสมาคมอนุรักษ์นกและธรรมชาติแห่งประเทศไทย ผู้สานต่อจากเรื่องดีมีค่าให้ขยับขึ้นอีกครั้ง
คุณจินตนา หย่างอารีย์ บริจาก 10.000 บาท เป็นต้นทุนของฝากจากบ้านกร่าง













วันจันทร์ที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551

ความเมินเฉย



ความเมินเฉย

เราตัดสินใจละไม่เขียนความหมายที่ผ่านไปทุกวัน ทุกวัน แม้ไม่ได้ปลดปล่อยใจให้ไกลท่องไปในท้องฟ้าเวิ้งว้าง แต่ฟ้าเองรู้ว่าในใจของเราขณะนี้ท้องฟ้าไม่มีสีฟ้า ไม่มีก้อนเมฆนุ่มๆ ใจไม่ชวนชมท้องฟ้า ฟ้าเป็นฝ่ายร้องถามและจ้องมาที่เรา แต่เราไม่ใส่ใจ แค่มองเพื่อจ้องและปล่อยสายตาค้างไว้


สายตาเหม่อนิ่งเงียบ เปลี่ยนไปที่ท้องน้ำด้านหน้า เหมือนเดิม ท้องน้ำหัวเราะกระเพื่อมเบาๆและลมหยอกล้อเป็นคลื่นเข้าหาเราหวังปลอบใจ แต่ที่ได้กลับไป ใจของเรากลับนิ่งเฉยตอบสนองคืนท้องน้ำ ใจไม่แม้แต่แสร้งทำหัวเราะ…หรือ ยิ้ม ใจไม่เห็นความสวยงามของผิวน้ำระริกเต้นไหว


ใจเลิกสนใจเพื่อนสรรพชีวิตรอบข้าง รู้สึกตัวเองกำลังจมลึกสู่อาณาจักรความซึมเศร้า เรื่องที่บังคับให้ต้องทำคือ ละทิ้งความสนใจทุกอย่างรอบข้าง สายตาและดวงใจทำได้อย่างเดียวคือเหม่อลอย เดียวดาย หดหู่ แข็งแกร่งกับอารมณ์เศร้าซึม


เพื่อนนกชายขอบป่า นกน้อยหลายตัวร้องเพลงของตัวเองเพื่อเรียกความสนใจ เราเดินผ่านไปอย่างเมินเฉย มือนี้จับโลกหยุดนิ่ง ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปและจบลงแต่ละวันโดยไม่มีเรา และวันใหม่ที่เดินทางมาในตอนเช้าและจากไปในยามเย็นอย่างไม่มีจิตวิญาณร่วมรับรู้ โลกของเรากับคนอื่นถูกแบ่งแยกเป็นสัดส่วนและเด่นชัดไม่มีใครอยู่ในนี้ เราจับทุกอย่างทุกคนและทุกตัวโยนออกไป กักตัวเองในโลกที่เงียบเหงา วังเวงและนิ่งนาน


นานแล้ว สองเดือนที่ผ่านไป บางครั้งเหมือนเราได้เดินออกมาแล้ว แต่เราอาจแน่ใจเสียทีเดียว ใช่…อย่าเพิ่งแน่ใจ แต่มีบางอย่างเป็นสัณญานที่ดีเกิดขึ้นในตัวเรา เรากำลังถูกพาตัวเองกลับมาหรือ เราจะกลับมาได้หรือเปล่า และจะต้องกลับเข้าไปอยู่ในนั้นอีกหรือไม่


มีความห่วงเกิดขึ้นในบางเวลา คิดถึงหน้าที่ความรับผิดชอบและอยากกลับมาทำงาน ความสดชื่นน้อยๆก็ตามมามากขึ้น ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเอง ดีใจที่ได้ฟังตัวเองหัวเราะอย่างมีความสุข ค่อยๆพาตัวเองออกมาพบความจริงบ่อยขึ้น สามารถสร้างเหตุผลปลดปล่อยความยึดติด อนุญาติให้ตัวเองพบความสุขแค่ครึ่งทางแต่เต็มไปด้วยความพอใจมากขึ้น การรักษาเริ่มได้ผล คุณหมอไม่เพิ่มยาแล้ว และทิ้งช่วงนัดพบหมอเนิ่นนานขึ้น



May 7, 2008 มือเราจับเจ้าสี่ขาขนนุ่มๆขึ้นมาและจ้องเข้าไปในแววตาสีเทาลึกสุด ดวงตาที่จ้องตอบมาไม่มีอะไรเลยนองจากแวว สีน้ำเงินขุ่นปนความลึกเป็นเส้นดิ่งบางๆหลายๆเส้นเอียงชนสะท้อนกลับไปกลับมา



ไม่มีชื่อ เจ้าจะชื่ออะไรดีน่ะ ทุกคนช่วยกันตั้งชื่อ หลายชื่อถูกตั้งและลองเรียกเป็นเสียงออกมา ซีซาร์ คินเต้ แต่สีหน้า และความเงียบของทุกคนเป็นเหตุผลว่า ไม่รับ ยังไม่ใช่ชื่อที่เหมาะกับความน่ารักของลูกหมาสองตัวนี้แน่นอน



ชาวผาด่าง ผลัดกันอุ้ม บางครั้งเอานิ้วให้เจ้าลูกหมากัดขย้ำ เวลาแห่งความเพลิดเพลินหยอกล้อกับเจ้าลูกหมาสองตัวผ่านไปอย่างเร็วเสียเหลือเกิน ถึงเวลาของพระอาทิตย์ดวงโตสู่จุดหมายจมหายไปด้านหลังภูเขา ที่บ้านป่าแห่งนี้มีแต่ภูเขารายล้อม ไม่ว่าจะมองไปมุมไหน ภูเขายืนสลับซ้อนเรียงเป็นแนววงกลมรอบทิศทาง และภูเขาเบื้องหน้าคือคำตอบ

ลูกหมาอาศัยอยู่บ้านในป่า และลูกหมาต้องมีชื่อ “ เจ้าภูเขา ” ตัวพี่ และ “ ต้นน้ำ ” ตัวน้อง ทุกคนคงพอใจกับชื่อนี้ ชื่อถูกลองเรียกออกไป ไม่มีใครส่งเสียงคัดค้านเลย เจ้าภูเขา เจ้าต้นน้ำ แห่งบ้านป่าผาด่าง





โครงการ กองทุนลาดตระเวนเพื่อผืนป่าแก่งกระจาน เขตจักการที่3

เมื่อเราเดินทางสู่ผาด่างวันนี้ ท้ายรถ มีถุงผ้าใหญ่ๆและหนักมาก 2 ถุง และหน้าที่ของเราคือพาถุง2ใบนี้วิ่งไปสุดทางที่บ้านกร่าง เจ้าหน้าที่อุทยานหลายคนกำลัง รอพบบางอย่างที่นอนพับเป็นระเบียบอยู่ในนั้น

ของในถุงถูกดึงออกมาผ่านมือส่งไปในมือเจ้าหน้าที่อุทยานยืนล้อมมุงดู เสื้อยืดสีขาว พิมพ์ผีเสื้อตัวใหญ่และในลายปีกกว้างของผีเสื้อตัวนั้นมีหลากหลายความหมายของสรรพสิ่งสรรพชีวิตที่ถูกร้อยเกี่ยวเป็นวัฏจักรของความสัมพันธ์เกื้อชีวิตของกันและกัน เป็นก้าวแรกเล็กๆ ของผู้คนมากมายที่เมื่อเข้ามาเที่ยวป่าแห่งนี้เกิดสำนึกรักธรรมชาติ คิดตั้งใจตอบแทนธรรมชาติผืนป่าใหญ่ ป่าแก่งกระจานแห่งนี้ ต้นกำเนิดแม่น้ำเพชรบุรี และแม่น้ำปราน สร้างครอบครัวทั้ง สังคมสัตว์ป่า สังคมของพืชมานานหลายร้อยปี ไม่แค่สัตว์ป่าเท่านั้นที่ดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ สังคมมนุษย์ ได้เกิดขึ้นตามเส้นทางสายน้ำป่าที่ไหลไปอย่างซื่อสัตย์ปีแล้วปีเล่ากลายเป็นรากวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งผูกพันธ์ เห็นคุณค่าความสำคัญเกิดความจำเป็นต้องช่วยกันอนุรักษ์ปกป้องป่าแห่งนี้อย่างจริงจังมุ่งมั่น เป็นระบบ ระเบียบ และต้องยืนยาว มีอีกหลายโครงการที่เกิดก่อนและช่วยประสานกันทำก่อนเราจะเข้ามา และโครงการเหล่านั้นคือแม่แบบให้เราที่มาทีหลังได้ดูและหัดทำตาม

เรามีเจ้าหน้าที่อุทยานเป็นผู้ดูแล ปกป้องต้นไม้ใหญ่น้อย พิทักษ์เฝ้าดูแลสัตว์ป่าแทนพวกเรา ซึ่งเป็นเพียงผู้ชื่นชมและห่วง หวงผืนป่านี้เมื่อหันหลังจากลาป่าแก่งกระจานเสมอ โครงการสำคัญนี้ถูกดำริจากอาจารย์อมร คณะกรรมการ สมาคมอนุรักษ์นกและธรรมชาติ ที่มองเห็นความจำเป็นที่อยากช่วยเหลือสร้างรายได้แก่เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย และสานทอถักจากคุณจิน สมาชิกของสมาคมอนุรักษ์นกและธรรมชาติ ผู้เข้าใจและ ยื่นมือช่วยเหลือให้กำเนิด ด้วยการบริจาคเป็นถุงเงินก้อนแรก เราเป็นผู้ประสานและผลิตเสื้อยืดสร้างรายได้แก่เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยของอุทยาน เงินคือรายได้เมื่อจำหน่ายเสื้อยืด ต้นกล้าได้ถูกปลูกแล้วจากเราชาวผาด่างและสมาคมอนุรักษ์นกและธรรมชาติ ต้นกล้านี้กำลังเติบโต และกำลังเป็นดอกออกผลหล่อเลี้ยงเจ้าหน้าที่เฝ้าป่าแห่งนี้ตลอดไป


วันอาทิตย์ที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2551

รอยจำผาด่าง 19



September 3, 2008 เราถามยุง เป็นคำแรกเมื่อมาถึงผาด่าง ฝนตกบ้างหรือเปล่า ยุงบอกว่า ตกตั้งแต่วันอาทิตย์ ที่พี่กุ้งไปกรุงเทพ ตกตั้งแต่บ่ายพรำๆ แต่กลางคืนฝนตกหนัก ตั้งแต่วันนั้นฝนยังไม่ตกเลย และก็นั่งตำน้ำพริกมะขามต่อไป บนทางเดินไปบ้าน เรามองดินไปตลอด ดินสีเข้มไม่มีฝุ่น ดอกไม้ ต้นไม้ทุกต้นกำลังแทงยอดอ่อนออกมาอย่างร่าเริง ป่าต้องการฝนเสมอ และตัวเราร่ำร้องหาฝนทุกวัน ความดีใจมาเยือนและดีใจกับเราอย่างนาน

September 4, 2008 เช้ามากๆแล้ว เจ้าภูเขากับต้นน้ำอายุ 4 เดือน หยอกล้อเล่นกันตลอดทางเดินไปห้องอาหาร พันแข้งพันขา กัด คำราม เรารู้ว่านี่เป็นการแย่งชิงความเป็นผู้นำฝูง บางทีก็งับขาเราเข้าไปด้วย เจ้าต้นน้ำขนวัยเด็กกำลังหลุดไปทีละนิด ขนสีดำบนหลังแทรกขึ้นแทนขนเก่าอย่างช้าๆ ขนใหม่นี้ ยาวดำมัน ลื่นและขดเป็นหยักโสก





ในห้องกาแฟ ชาวผาด่างกำลังจับกลุ่ม คุยเรื่อง astv เรื่องราวของการขับไล่รัฐบาล นายกสมัคร กำลังเข้มข้น ชาวบ้านเล่าเรื่องและถามไถ่ว่าเราไปชุมนุมกันบ้างไหม ตกบ่าย เราเริ่มทยอยขนเครื่องเรือนเข้าบ้านหลังใหม่ นกblack – napped monarch บินมาทักทายเราใกล้ๆ เรานอนมองนกตัวนี้และคิดว่านกเองก็มองเรา



เชือกเส้นยาวจากฝั่งสู่ตอไม้กลางน้ำ เจ้ากระเต็นน้อยธรรมดาเกาะนิ่งหันหลังให้เรา บ้านของเจ้า อาณาจักรผาด่าง ลมแกว่งเชือกไหวเบามากและตอนนี้เชือกเปลี่ยนเป็นชิงช้าให้นกกระเต็นน้อยธรรมดายืนเกาะร้องเพลงของเธอ ผิวน้ำกับสายลมสบายๆร่วมกันเต้นรำ



September 5, 2008 จ๊อบยืนมองไปบนต้นมะขามและทำสัญญาณให้เราค่อยๆย่องเข้าไป เสียงที่ค่อยๆบอก นกกาฝากท้องส้ม และมีหลายตัวมากด้วยครับ เราชะเง้อคอมองหา นกตัวเล็กๆหลายตัวกำลังกระโดดไปมาบนกิ่งมะขาม ท้องสีส้มแจ๊ด สะดุดตา แต่เจ้านกนิสัยไม่อยู่นิ่งการจ้องหาจึงทำได้แค่ช่วงสั้นๆ และไม่นานเราและนกฝูงนั้นก็แยกบินไปออกันอีกต้นที่ทัดไป แต่ไกลจากสายตาเราเสียแล้ว




September 9, 2008 เจ้าภูเขา เจ้าต้นน้ำ วิ่งมาหาเรา กับอาการของความดีใจ เมื่อเรากลับถึงผาด่าง เราสวมกอดสองชีวิต กอดกันและกอดกันอย่างแน่นๆสมกับความคิดถึง เพื่อบอกว่า รักนะ กอดนี้คือความรักนะ
บนเรือนหลังใหม่กับชื่อบ้าน ที่ยังไม่มีชื่อ ยอดกับพี่หวัด กำลังตอกกิ๊บเดินสายไฟ เราตั้งคำถามเดิมๆ ฝนตกบ้างไหม ยอดบอกว่า ตกตอนเย็นเมื่อวานจน 2 ทุ่ม เสียงพี่หวัดเอ่ยตาม น้ำในอ่างขึ้นมาเกือบคืบแล้วน้ำป่าที่นอนนิ่งในอ่างน้ำเบื้องหน้า แค่น้ำฝนสูงขึ้นมาคืบเดียวชาวบ้านป่ายังมองออกและใส่ใจ เราอดกังวลต่ออนาคตอีกไม่นานนี้ ฤดูฝนมีให้อีกแค่สองเดือนเต็ม แต่น้ำในอ่างเพิ่งขึ้นมาแค่คืบเดียว





September 10, 2008 แต่เช้า ห้องกาแฟ รสชาดของกาแฟ กับข่าวของอัญชลี astv เด็กหญิงนกน้อยกำลังแต่งตัวไปโรงเรียน มีตาโมน ตาแท้ๆ จัดแจงแต่งตัวให้หลาน เก๋แม่ครัวให้สตางค์5 บาท ใส่ลงกระเป๋ากระโปรงและเอาหนังยางมัด กันการสูญหายอย่างแน่นหนา ชุดนักเรียนที่สวยที่สุดในใจเราของเด็กน้อยตาแป๋ว (พ่อและแม่แยกทางกัน ตาและยายต่างแยกทางกันตั้งแต่ยังไม่สองขวบ) อาศัยกับเราร่วมเป็นชาวผาด่าง เรื่องราวของเด็กน้อย คุณอ้วนยินดีให้เรานำเงินจากกองทุนจัดซื้อชุดนักเรียนให้เด็กหญิงคนนี้ด้วย








นกปรอดหัวจุกยืนกินลูกตะขบ นกกาฝากท้องสีส้มบีบน้ำหวานจากลูกตะขบอีกกิ่ง เสียงจ๊อบดังเบาๆ บนกิ่งประดู่นกเขียวก้านตองหน้าผากสีส้ม ภาพชีวิตแสนธรรมดา แต่ชื่นใจเกิดอย่างนี้ให้กับผาด่างทุกวัน ตกเย็นตาโมนเอาไม้ยาวหุ้มผ้าเป็นปมใหญ่ ชุบน้ำมัน เราถามว่าจะทำอะไร ตาโมนบอกว่า มีรังต่อหัวเสือตรงห้องอาหาร จะรมเผาทิ้ง หากปล่อยไว้นานรังจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ


September 11, 2008 ในห้องครัวยามเช้า ไอ้ยุงนั่งกบพื้นหันหลังให้เรา กำลังทำอะไร ไอ้ยุงตอบเสียงสดใส แกะตัวอ่อนในรังต่อจ๊ะพี่กุ้ง เราบอกว่าไม่เอาดีกว่าเคยกินแล้วรสชาดอร่อยดี คล้ายๆกินนมผึ้ง แต่พี่กุ้ง แพ้ตัวต่อกินแล้วมีอาการคันปาก คันในลำคอ






สายแล้วบนบ้านไม่มีชื่อ นกป่าสีสวยไม่มาหาไม่ยอมร้องเรียก ท้องฟ้าสีหม่น หมู่เมฆสีหมอกลอยเคลื่อนต่ำลงอีกไม่นานคงเปลี่ยนตัวเองเป็นสายฝน และพรมลงมาอีกแล้ว เราก้มหลังมือกำผ้าขี้ริ้วถูบ้านด้วยมือจากซ้ายไปขวา และขวาไปซ้าย ถูทีละแผ่น ความเย็นชื้นจับพื้นไม้ทุกกระดานเรียบ จากระเบียงมุมนี้ไปมุมโน้น เรื่องถูบ้านเราไม่ชอบเลย แต่ชอบตอนถูเสร็จแล้ว การได้เอามือลูบแผ่นไม้กระดาน ตอนที่กระดานหมาดแต่ไม่แห้งเสียทีเดียว มือรับรู้ความเย็นในเนื้อไม้และช่างเนียนสะอาดลื่นมือ


บ้านไม่มีชื่อ ความระเริงสดชื่นในตัวเรา เกิดจากบ้านหลังนี้ ขอนั่งมองป่ามุมนั้น ย้ายลุกไปนั่งอีกมุม เพื่อมองดูวิวป่าที่เปลี่ยนไป ระเบียงยาวลดหลั่นตามโค้งน้ำทั้งซ้ายขวา ให้นั่งนอนพักผ่อนได้ทั้งวัน บ้านไม่มีชื่อไม่ใช่แค่มีระเบียงที่ยื่นหาสายน้ำ แต่ยังวงโอบต้นไม้ใหญ่ผิวเปลือกเกลี้ยงเกลาให้เป็นส่วนหนึ่งของบ้าน เราพบว่าต้นไม้ ส่งสัญญาณ…. เหมือนเตือนว่าต้นไม้ใหญ่ต้องทำหน้าที่เผื่อแผ่ให้พืชเล็กๆเช่นกล้วยไม้ได้อิงอาศัยด้วย และกล้วยไม้ป่าที่ขึ้นเองในผาด่างมีมากมาย เราควรจับแยกมาเพื่อกระจายเผ่าพันธุ์

ภูเขาสีเขียวชุ่มสด แสดงตัวตนความเป็นป่าใหญ่ยืนเรียงทอดยาวเป็นแนวสุดสายตา ท้องน้ำใหญ่กำลังรองรับละอองฝนเล็กๆหยิมๆหลังจากฝนใหญ่เพิ่งซาหมาดไป เราสูดดมความสดชื่นของไอดินไอฝนที่มีกลิ่นสะอาด


มาแล้ว การเฝ้ารอคอย ความวิเศษกำลังมา และจะต้องเกิดตามมาทีหลังเมื่อฝนหนักหมดไป มายามหัศจรรย์กำลังก่อเกิด หมอกสีขาวบางๆปรากฎขึ้นจากชายขอบป่า มาจากที่ไหนไม่มีใครรู้ หมอกขาวบางลอยไหลจากต่ำค่อยๆสูงขึ้น หมอกค่อยๆรวมเปลี่ยนตัวเองเป็นหนาขึ้น และค่อยๆฟูพองใหญ่โตขึ้นทุกที ตอนนี้พวกหมอกมีมากกว่าภูเขาป่าเบื้องหน้าหมอกเข้าหาไหลลามครอบคลุมโอบกอดปิดภูเขาเบื้องหน้าทั้งหมด เทือกเขาทั้งหลายหายไปจากสายตา นานมาก คลื่นหมอกหนาก็ค่อยๆคลายรัดภูเขา เทือกเขาแนวยาวค่อยๆกลับคืนปรากฎภาพให้เห็นทีละนิด ส่วนพวกหมอกสีขาวกำลังเดินทางจากไปทางป่าขวามือ ไปรวมสีเดียวกันกับท้องฟ้า

บ้านของเรามีชื่อแล้ว ภูสีหมอก เรารักชื่อนี้ เพราะชื่อนี้เกิดจากความจริง และความจริงนี้เป็นความงดงามและเกิดให้พบเห็นสม่ำเสมอทุกปีในราศีวสันต์ฤดู


รอยจำผาด่าง18



July 1,2008 เมฆฝนสีเทาเข้มกำลังทยอยเดินขบวนมาจากทิศทางป่าใหญ่ ลมฝนป่าเย็นสัมผัสผิวหน้าเรา ลมพัดแรงช่วยพาเมฆ หลายขนาด หลายก้อน ลมวิ่งไปในก้อนฝนเหล่านั้นกระชากเบาๆหมุนพัดเปลี่ยนรูปร่างก้อนเมฆให้ไม่เหมือนกัน แต่เลือกเป็นสีเดียวกัน ลมหอบลอยเลื่อนต่ำมาทางทิศที่เราอยู่ แต่บางอย่างเปลี่ยนไป ลมเปลี่ยนตัวเองให้แรงขึ้น แรงมากขึ้น ความเข้มแข็งของลมคำรามเสียงดังน่ากลัวจนเราสัมผัสความหวาดกลัวของตัวเอง ไม่หยุดแค่นั้นลมจับต้นไม้โยกอย่างแรง กิ่งไม้สะบัดกลับไปกลับมา ลมใหญ่แสดงพลังหอบใบไม้จากบนต้นไม้และกอบใบไม้จากพื้นดินผสมปนกับฝุ่นสีแดงฟุ้ง ฝุ่นกับใบไม้ต่างหมุนวนคว้างรอบตัวเองและกระจายเกลื่อนรอบแล้วรอบเล่า ใจของเราเริ่มมั่นใจ จ้าวแห่งลมประสงค์หอบฝนใหญ่เลยผ่านผาด่างไป





July 3,2008 จ้าวแห่งลมป่าร่วมกับพญาเมฆฝนกระทำอย่างนี้เกือบจะทุกวัน ทุกครั้งที่เมฆแห่งฝนพากันมาใกล้ผาด่าง เป็นความหวังตามด้วยความล่มสลายเปลี่ยนไป เปิดฟ้าใสสว่างคือความหมายไม่มีฝนเกิดขึ้นในวันนี้แน่นอน ลมใหญ่รุนแรงหอบเมฆสีเทาต่ำก้อนใหญ่เลยผ่านไปทางทิศตะวันออก เมฆฉ่ำน้ำฝนจากไปอีกแล้ว ต้นไม้ต่างยืนรอฝนเก้อพร้อมกับเรา ต้นไม้บอกเล่าด้วยสัญญาณของความหิวโหย เราบอกต้นไม้ว่า เจ้าต้องอดทนนะ เราจะสูบน้ำให้เจ้าบ่อยๆไม่ได้ น้ำมันลิตรละ40บาท หนึ่งวัน10 ลิตร ค่าแรงคนงานลากสายลดน้ำต้นไม้อีก ขอให้อดทน ต้นไหนจะปลิดใบร่วงจำศีลก็จงทำ


July 8 ,2008 เวลานี้คือเวลาป่าสร้างฝนหมุนกลับมา น้ำฝนจากฟากฟ้าลงสู่ป่า ต้นไม้ในป่ารู้หน้าที่และรีบทำหน้าที่ของตัวเองอมความชื้น .ให้มากที่สุดและร่วมกันปล่อยความชื้น สร้างเมฆฝนขึ้นสู่ท้องฟ้าให้โปรยปรายวนเวียนเป็นบทเรียนวัฎจักร และไม่เพียงเท่านั้นป่ายังสร้างสายธารให้น้ำฝนได้ไหลรินทยอยลำเรียงหยดน้ำให้ไหลตามเส้นทางของชายขอบภูเขาก่อนรินลงนอนขังในอ่างหรือฝายเก็บน้ำ





แต่เดือนนี้ช่างแตกต่างจากเดือนเดียวกันของปีก่อน ต้นไม้หลายต้นทิ้งใบรักษาชีวิตของตัวเอง บางต้นเปลี่ยนสีใบเป็นสีส้ม สีเหลือง แต่บางต้นใบลีบเหี่ยวคาต้น สัตว์ป่าลงมาออกันตรงที่เป็นน้ำขังหรือลำห้วยที่เกือบเหือดแห้ง คนชายป่าแก่งกระจานเรียนรู้และจำยอมรับเงื่อนไขที่ธรรมชาติสอนเป็นบทเรียนปีแล้วปีเล่า น้ำฝนก่อเกิดจากป่า และในปีหนึ่งเวลาจะเป็นผู้พาน้ำฝนแก่ชาวป่าเพียงแค่3 เดือนท่านั้น


July 10 ,2008 ธรรมชาติคือจ้าวแห่งกาลเวลาผู้ยิ่งใหญ่… วิธีอธิบาย… เหตุต้นตอมนุษย์ลื้อทำลายวิถีสมดุลย์ของกฎธรรมชาติ บทลงโทษได้เวลากลับมาพร้อมกับ นำความโหดร้ายลึก บันดาลความแร้นแค้นประทุทุกหย่อมหญ้า เรื่องสำคัญที่สุด น้ำปัจจัยจำเป็นต่อทุกชีวิต จะมีให้…. แต่น้อยมากและเว้นช่วงนาน มากมายหลายวิธี อย่างจงใจมอบความ ทุกข์ยาก ระทมแสนสาหัส ลำบากต่อเนื่องไปไม่สิ้นสุด ธรรมชาติไม่สามารถยุติเรื่องการทำลายนี้ได้เลย สมดุลย์ถูกมนุษย์เปลี่ยนไปใช่หรือไม่ ฝน ลม ไฟ ความสว่าง ความมืด ร้อนหรือหนาวทั้งหมดคือความก้าวร้าว แตกหักรุนแรง

ธรรมชาติบอกแจ้งอย่างแท้จริง และบอกย้ำอีกว่า ธรรมชาติแสนสุภาพอ่อนโยนเป็นผู้ให้เหมือนแต่ก่อนจบลงไปแล้ว และจากไปนานมากแล้วเช่นกัน







July 15 ,2008 หลายต่อหลายครั้งเราแหงนหน้ามองฟ้า อ้อนวอนร้องขอกับจ้าวป่า มอบน้ำฝนสู่ผืนดินสีแดงแห้งแห่งนี้ด้วยเถิด เครื่องบินทำฝนเทียม มาทุกวันบางวันมาหลายรอยรอบ ในหลวงของแผ่นดินท่านทราบได้อย่างไรว่าป่าใหญ่แก่งกระจานปีนี้ไม่มีฝน เมื่อเครื่องบินจากไป บางครั้งมีฝนแต่เป็นฝนเทียมที่แสนบางเบา หน้าไม่เปียกฝน สองมือแบรองรับเม็ดฝนนับเม็ดได้ ฝนตกและหยุดอย่างรวดเร็ว ฝนแห้งเหือดหายไปในพื้นดินฝุ่นสีแดง ใบไม้ไม่มีเม็ดฝนเกาะแพรวพราว ทุ่งหญ้าร้อนจนเป็นสีเหลืองน้ำตาล น้ำฝนแตะแล้วเหือดแห้งหายไปทันทีทันใด ทุกวันในผาด่างรอบตัวป่าเป็นสีของฤดูแล้ง ฤดูฝนหรือฤดูแห่งชีวิตใหม่กำลังเคลื่อนผ่านไป การรอคอยน้ำฝนของชาวบ้านป่าร่วมอยู่ในวันที่กำลังจากไปเหล่านั้นด้วย


July 16 ,2008 หลายครั้งที่เรานั่งรถกลับผาด่าง บนถนนรถวิ่งผ่านไป เมฆและฝนตกชุ่มมากมายเหลือเกิน หลายต่อหลายครั้งถนนที่เปียกน้ำฝน ใบไม้ย้อยหนักอมน้ำก้มหน้า ดินข้างถนน อมน้ำเป็นสีดำเข้ม บอกเราว่าที่นี่มีฝนและเพิ่งจากไปไม่นาน แต่เมื่อเข้าเขตผาด่างร่องรอยฝนจางหายไป ฝนมีแต่ไม่ที่นี่ ฝนมาแต่ไม่ใช่ที่แห่งนี้ ฝนจากป่าแค่เดินทางผ่านผาด่างไป ตามเวลาวันของฤดูวสันต์ เป็นอย่างนี้หลายครั้งหลายหน ปลาที่ตากแดด ไม่ต้องเก็บ ผ้าที่ราวเรียงไว้ ไม่ต้องวิ่งเก็บ รู้แล้วว่า ฝนจะไม่ตกหรอก ชาชินจนใจร้าว ท้อแท้เต็มอก หลายหนที่ตั้งใจเหม่อจ้องท้องฟ้า ร้องขอภาวนากับเทพแห่งฝน จงกรุณา ให้ฝนปราณีกับผืนดินผาด่างด้วย











July 28 ,2008 เสียงชาวบ้านเปรยในร้านขายของให้เราได้ยินหลายต่อหลายครั้งที่แวะเวียนมาซื้อของที่ผาด่าง ปีนี้ฝนแล้งจังเลย ฤทธิ์ของฟ้าแล้งฝนผลสะท้อนความยากลำบากข้ามไปชัดเจนต้นปีหน้า ปีหน้าจะได้ปลูกผักกันหรือเปล่า น้ำในเขื่อนเริ่มแห้งลงและเปลี่ยนสี ตอไม้ที่เคยจมน้ำ





วันนี้ขอนไม้มะค่า ขอนไม้ใหญ่ที่เราชอบยึดเป็นที่นอน ดูสายน้ำ และท้องฟ้า ร่างต้นมะค่าหายไปจากการมองหานานเกือบปีแล้ว ในหน้าน้ำ ฝนหลากปีก่อนน้ำมากท่วมเจ้าจมอยู่ใต้บาดาลนอนนิ่งแต่สร้างประโยชน์เป็นบ้านหลบลี้ภัยของสัตว์น้ำต่างๆ ร่างของเจ้ามะค่ะถูกโค่นลง เพื่อเลื่อยขาย ทำไมเจ้ายังนอนแข็งอยู่ทั้งต้น เพราะอะไร ร่างถึงไม่ถูกตัดแยกขาย ทุกคนช่วยกันบอกเล่า ร่างเจ้าเป็นโพรงกรวง สิ้นไร้ราคา ตัดเจ้าให้ตาย จนร่างล้มคลืนลง แล้วทิ้งเจ้านอนกลวงนิ่งตากแดดในหน้าแล้ง จมน้ำในหน้าฝน ปีแล้วปีเล่า

บางคนเสนอว่า ตอไม้สวยนี้ ทำไมไม่ยกไปไว้หน้าผาด่าง เอาไปตกแต่งให้ผาด่างดูสวยงาม คำตอบในใจของเรา เจ้าสวยและมีค่าเมื่อได้นอนตายตรงที่เจ้าเกิดมา และเป็นประวัติศาสตร์หนังสือชีวิตจริง เรียนรู้วิถีของป่าแก่งกระจานผืนนี้ที่จำเป็นต้องเรียนรู้ให้เข้าใจและจดจำ






เจ้าแห่งเวลาบันทึกเรื่องตอมะค่าถูกเลื่อยยนต์ฆ่า และ เรื่องนี้ผ่านมานานร่วม20 ปี ต่อจากนี้ต่อไปตราบเท่าที่มีเรากับผาด่าง หน้าบ้านฟ้าสด บ้านฟ้าใส และบ้านที่ยังไม่มีชื่อ ทุกคนจะมองเห็นเจ้ามะค่ากลวงอย่างเต็มตา และเราภูมิใจที่มีเจ้าร่วมอยู่ในผืนดินเดียวกัน


July 29 ,2008 เก๋เดินทางไปจ่ายของที่ตลาดท่ายาง เพราะว่าพรุ่งนี้จะมีนักศึกษา จำนวน60 กว่าคน จากนครปฐุม มาเข้าค่ายสิ่งแวดล้อม แล้งฝนและเด็กเข้าค่าย วนเวียนให้ครุ่นคิด ปีนี้เข้ากลางฝนแล้ว เรายังไม่ได้รองน้ำฝนกันเลย ตุ่มน้ำหลายตุ่มน้ำเริ่มแห้งขอด ตุ่มน้ำตั้งอยู่แต่ว่างเปล่า ตุ่มยืนเรียงใต้ชายคารอการเติมเต็มจากฝนบนฟากฟ้า





พี่หวัดกับทีมลูกน้อง ช่วยกันกางเตนท์หลังใหญ่และหลังเล็ก เต็มลานหญ้า แต่ละเตนท์นำฟรายชีทคลุมกันฝนด้วย เมฆฝนก่อตัวลอยมาจากทางทิศตะวันออก หลายครั้งที่หมู่เมฆฝนมาจากทิศตะวันตกของป่าใหญ่ และครั้งนี้แตกต่างไป ขอให้เกิดฝนด้วยเถิด เราภาวนา พร้อมกับร้องบอกพี่หวัด อย่านำเอาเครื่องนอนใส่ไว้ในเต๊นท์ ไม่นานสายฝนใหญ่ก็ลงมาอาบพื้นดิน ฝน ฝน ฝนมาแล้วเรายืนใต้ชายคามองสายฝนมี่โปรยกระหน่ำ ใบไม้ทุกใบเปียกโชกชุ่มและพากันขยับเหยียดลู่ลงให้สายฝนผ่านตามร่องสู่ปลายใบและไหลรินไปหาพื้นดิน




July 30 ,2008 ชาวผาด่างต่างขะมักเขม้นทำอาหารกันแต่เช้า เมื่อใกล้ถึงกำหนดการ ทุกอย่างที่เตรียมพร้อมก็เสร็จลงก่อนกำหนดเวลา แต่ นักศึกษายังไม่มา มื้อแรกคือข้าวห่อใบไม้ผาด่าง คุณทอมหัวหน้าทีมมีกำหนดการนำคณะนักศึกษาพากันเข้าป่าบ้านกร่างและกินข้าวห่อกันที่นั่น ตอนนี้เจ้าหน้าที่อุทยานทำหน้าที่วิทยากรมารอรับนักศึกษาที่ผาด่างแล้ว คุณหน่อยกับพี่บัติเข้ามาเยี่ยมเยือนเรา ชวนเราเข้าไปดูนกด้วยกัน เราจำต้องกล่าวปฏิเสธไป ด้วยห่วงงานที่รออยู่ข้างหน้า เราแหงนหน้ามองท้องฟ้า และถามเจ้าหน้าที่ป่าไม้ว่า วันนี้ฝนจะตกหรือไม่ เสียงตอบหนักแน่นชัดเจน ตกแน่นอนร้อยเปอร์เซนต์ครับพี่กุ้ง



ถามและตอบตัวเองในใจ ถ้าวันนี้ฝนตก กิจกรรมเข้าค่ายจะยุ่งและวุ่นวายมากแค่ไหน เตนท์นอนหากเปียกเด็กๆจะย้ายไปนอนที่ไหน เด็กๆจะเล่นกิจกรรมกองไฟได้หรือเปล่า การทานอาหารมื้อเย็นที่ห้องอาหารคงต้องเปลี่ยน โยกย้ายหม้อกับข้าวและจานมาทานในหอประชุมและกิจกรรมกลางแจ้งก็ต้องยกเลิกมาทำกิจกรรมมาทำในห้องประชุมแทน ถ้าให้เลือกไม่มีฝนกับกิจกรรมแสนยุ่งวุ่นวายจะบังเกิดขึ้น ใจของเราขอเลือกข้างธรรมชาติแทน เราทนเห็นความแห้งแล้งไม่ไหวแล้ว เพราะกับปัญหาคือการแก้ไข และนั่นทำให้เราเข้มแข็งขึ้น




ตกบ่ายสายฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาเรื่อยๆ ฝนตกอยู่นาน และฝนไม่ได้แสดงทีท่าว่าพอแล้ว ดินที่อุ้มน้ำเมื่อวานและวันนี้มีซ้ำอีกครั้งและนานต่อเนื่อง พื้นดินกลายเป็นเฉอะแฉะ เราเดินตากฝนพาน้องๆผู้หญิงขึ้นบนเรือนหลังใหญ่ แทนการนอนเตนท์ เด็กสาวต่างตื่นเต้นกับบ้านหลังนี้ เดินขวักไขว่เปิดห้องนี้ ห้องนั้น จากนั้นเราเดินยิ้มตากฝนที่กระหน่ำหนักนำหน้ารถผู้อำนวยการเข้าพักบ้านนกเงือก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเรากลับเข้าไปในห้องเตรียมเสริพอาหารทุกอย่างดูชุลมุนแต่เรากลับมีความสุข เพราะค้นพบว่า ฝนคอยสร้างอุปสรรคให้มากมาย แต่การคิดแก้ไข ถูกเตรียมไว้อย่างดีแก้วิกฤต ได้ทุกอย่าง เด็กหนุ่มและสาว รวมทั้งอาจารย์ และเจ้าหน้าที่อุทยาน ต่างยิ้มแย้มแลกเปลี่ยนพูดคุยกันอย่างสดชื่น และรับประทานอาหารร่วมกัน ก่อนนอนคืนนี้เรานอนฟังเสียงฝนเปาะแปะกับหลังคาและหลับลงพร้อมกับความสุข




July 30 ,2008 ในห้องอาหารสว่างไสว อากาศสดชื่นแจ่มใส เด็กๆทยอยเข้ามารับประทานอาหาร อาจารย์หญิงเดินเข้ามาหาเรา พร้อมยื่นทองเป็นสร้อยข้อมือ เล่าให้ฟังว่าเด็กนักศึกษาเก็บได้ ไม่ทราบว่าเป็นของใคร เรารับมาดูและคิดว่าน่าจะเป็นของท่าน ผ.อ ก่อนจะยื่นคืนไป ให้อาจารย์ลองโทรถามท่านผ.อ. ที่รีบกลับไปแต่เช้า หากไม่ใช่ก็ให้นำไปทำบุญ จะดีกว่าค่ะ หลังจากนั้นไม่นานเด็กๆทยอยขึ้นรถเข้าไปปลูกป่าในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน และจะกลับมารับอาหารกลางวัน ไปทานกันบนรถ และจะอำลาจากผาด่างก่อนเที่ยงวัน


August 5 ,2008 ข่าวคราวของบ่อน้ำมหัศจรรย์ที่รีสรอท์ไม้มะค่า ไม่ไกลจากผาด่างมากนัก รูปนกป่าในเวปไซด์พันทิปนกป่าหลากหลายชีวิตร่วมลงอาบน้ำ ฟ้าแล้งฝนอย่างนี้ทั่วถ้วนกันไปหมด ลำธารน้อยทุกบ่อ ทุกแอ่ง ทุกอ่าง เราคอยสังเกตุน้ำป่าไหลบางๆแคบ ยิ่งกว่านั้นน้ำที่ไหลไม่มีแรงร้องหัวเราะกับก้อนหิน น้ำอ่อนแรงไหลอย่างเบาเงียบเบาเหมือนเสียงกระซิบ บางแอ่งเหือดแห้ง เหล่าเพื่อนนกหมุนเวียนกันลงอาบน้ำคลายร้อน ต่างจากทุกปี ในเดือนฝนนี้นกมีแต่ต้องตื่นแต่เช้า พึ่งปีกให้แห้งหลังฝนอาบร่างชุ่มเปียก ฝนตกข้ามหลายวัน ข้ามหลายคืน หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ฝนกุ่ม หมายถึงฝนตกติดต่อกันหลายๆวัน ปริมาณฝนไม่หนักไม่มีลมมีแต่เม็ดฝนพรำสม่ำเสมอ ชาวบ้านเรียกร้องขอฝนใหญ่ …..ให้น้ำฝนสร้างน้ำไหลเต็มลำห้วยด้วยเถิด




August 6 ,2008 นกอพยพหลายชีวิตต่างทยอยอพยพกลับมาผาด่างเร็วกว่าปีก่อน และมีหลายชีวิต อาศัยใกล้ลำธาร นกจาบคาเคราน้ำเงิน หงุดหงิดที่ลงเล่นน้ำไม่ได้ เพราะเราหลงมาในเวลาเดียวกับเจ้าจะร่อนลงอ่างน้ำ


นกจาบคาคอฟ้ายืนเกาะกิ่งกระถินแห้งตาย เป็นครั้งแรกของเจ้านกสวยสง่ากับตัวเราบนบ้านใหม่ที่ไม่มีชื่อ บ้านของเราในผาด่างเกือบใกล้เสร็จแล้ว ทุกเช้าหน้าระเบียงนกทุกตัวออกหากิน กระโดดจากกิ่งโน้น กิ่งนี้ จากไกลมาใกล้ และบางครั้งยอดสูงมากิ่งต่ำ ยืนร้องเพลงของเธอให้เราฟังใกล้ๆ การรู้ว่าเรามีชีวิตตรงนี้กับเพื่อนนก ความสุขอยู่ และวนรอบๆตัวเราและเหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นความลับ ทุกคนที่มาเยือนต่างรู้สึกและสัมผัสกับความสุขอย่างเดียวกับเรา




August 7 ,2008 นก blue wing pitta 2ตัวยืนไม่ไกลสีสีสดเด่นไม่อาจปิดซ่อนจากสายตาเรา เรื่องตื่นเต้นในใจเราออกมาโลดแล่นอีกแล้ว แต่ที่อ่างน้ำเจ้ามาเพียงลำพังตัวเดียว เงียบ เบา เจ้าจ่อมตัวลงในลำธารตื้น ย่อตัวลงอมน้ำและยืนยืดสะบัดขนและทำอย่างเดิมอีกรอบและหลายรอบผ่านไป เมื่อเจ้า blue wing pitta จากไป เสียงนกร้องบนศีรษะใกล้เราจัง แค่เงยคอ ก็พบพวกเจ้า นกกินปลีแก้มสีทับทิม ทั้งตัวผู้และตัวเมีย นกอยู่นานมากแต่ตำแหน่งที่มองเจ้า อาการเมื่อยคอมากๆตามมา








August 9 ,2008 นก scaly-breasted munia รวมฝูงนับสิบตัวทะยอยบินมาเกาะกิ่งรอบๆลำห้วย และค่อยๆบินถลาลงเข้าอ่างน้ำ เราพบว่านกพวกนี้เป็นนกขี้ร้อน ชอบอาบน้ำเล่นน้ำวันละหลายรอบ อาบน้ำเล่นน้ำ วนเวียนบินหนีหายไปด้านหลังพงหญ้า ไม่นานพวกเจ้าก็อดหวนกลับมาอาบน้ำกันอีก นกกาแวนมาร่วมด้วย 2 ตัว แต่ไม่นาน นกกาแวนปฏิเสธการมีเรานั่งมอง นกปรอดทอง นกปรอดเหลืองหัวจุก นกปรอดคอลาย นกปรอดสวน ตระกูลปรอดสีเขม่า และก่อนหันหลังลาจากมา นกกางเขนดงตัวเมีย นกแซงแซวเล็กเหลือบ หางบ่วงใหญ่ และเจ้า pied - fantail





เฝ้ามองนกเล่นน้ำ ฟังเสียงเครื่องบินทำฝนเทียมบินมาอีกแล้ว แดดสีแดงหายไปทันทีและมีลมพรูพัดเข้าหาเรา ลมหมุนตัวเล่นกับใบมะม่วงชวนกันแก่วงกันไปมา และขับเสียงให้เราฟัง เตือนเราว่า ลมกำลังพาฝนมาแล้ว ผิวกายสัมผัสไอเย็นของลมป่าที่มีฝน หรือว่าฝนตกสักแห่งใดแห่งหนึ่งไม่ไกลจากผาด่าง


August 12 ,2008 เราเขียนมาถึงตอนความจำอันสำคัญแล้ว นกฝูงนี้silver-breasted boardbill นกแสนรัก แสนสวย ด้วยความอยากพบมากกว่าแค่พบเห็นตามรูปภาพ เกิดตำนานเราร่วมกันกับนกชนิดนี้ ป่าแก่งกระจานมีร่องรอยเท้าของเราบนเส้นทางเดินหลายต่อหลายรอบ แต่วันนี้ จากลำธารน้ำใสตื้นๆป่าดิบชื้นบ้านกร่าง เหล่าชีวิตนกแสนรัก มิติใหม่เกิดแล้ว

ฝูงนกเจ้าของปีกสีเงินกำลังบินเข้ามาใกล้ เสียงนกพญาปากกว้างอกสีเงิน ร้องเรียกกันไม่ดังมากแต่เพียงพอให้เราได้ยิน สายตาต้องหันหาตามเสียง เจ้ามากันหลายตัว กับเพื่อนพี่น้อง ช่างมากันมากมาย ลงเกาะกิ่งฝั่งซ้ายเตี้ยๆ ลงเกาะกิ่งฝั่งขวา มีลำธารน้ำใสตื้นๆอยู่ตรงกลาง ที่นั่นนกรู้หรือไม่ว่าเรามีตัวตน เรานั่งอยู่ใกล้และทำตัวปิดบังตัวตน เจ้าไม่รู้และไม่ได้เรียกให้เราลงเล่นน้ำกับเจ้า แต่ที่เราแอบมองอย่างสุภาพและเงียบนั้น พวกเจ้าเปิดเผยการแสดงวิธีการอาบน้ำ หรือการเล่นน้ำให้เราได้ดู



เริ่มจากนกหนึ่งตัวคงเป็นจ่าฝูง ฝั่งซ้ายบินโผลงจากกิ่งที่ไม่สูงมากโฉบลงด้วยการกางปีกให้มากที่สุด ตีนนกแตะกระแทกผิวน้ำพร้อมปีกที่กางสุดๆกรีดเล่นกับน้ำใส ลำธารอารมณ์ดีร้องเพลงระริกร่วมเล่นกับฝูงนกด้วย ส่วนแสงตะวันน้อยๆลอดมาตามช่องของต้นไม้ที่เอนไหวตามแรงลม แสงแดดบางๆนี้ลงมาเกาะน้ำตามปีกของนกร่าเริง เมื่อนกกรีดรีดสะบัดปีกกระจาย หยดน้ำและแสงแดดก็กลายเป็นภาพละอองเพชรฟุ้งฝอย แค่ช่วงแสนสั้นไม่เกิน 2 วินาที ก่อนถลาบินขึ้นฝั่งตรงข้าม เปิดโอกาสให้นกที่รออยู่ฝั่งตรงข้ามบินล่อนลงแตะกระพือปีกอาบน้ำ แล้วโผขึ้นเกาะกิ่งสลับตำแหน่งฝั่งกัน ทำสลับกันทีละตัว จนหมดฝูง ขอบคุณเจ้าแห่งกาลเวลา มอบประสบการณ์ความงามจับใจ ขอความทรงจำกับหัวใจรวมเป็นหนึ่งเพื่อยึดเก็บความสุขรำลึกลึกซึ้งครั้งนี้ไว้